“Je geld of je leven…”

 Op televisie zapte ik laatst een rondje en zo kwam ik terecht bij een quiz waar het te winnen bedrag per vraag steeds hoger werd. De man in de stoel had blijkbaar al veel vragen goed beantwoord toen ik begon te kijken, want met zijn volgende vraag zou hij € 250.000,- kunnen winnen!

In plaats van dit bedrag dankbaar aan te pakken, gokte hij met dit geld om er € 500.000,- van te kunnen maken. Hij twijfelde enorm over het antwoord, maar de hoogte van het te winnen bedrag lonkte zó, dat hij door speelde. Uiteindelijk gokte hij goed. Nógmaals zo’n gok wagen durfde hij toch niet, dus bijna lètterlijk gek van opwinding verliet meneer de stoel. De € 1.000.000,- werd niet gewonnen, maar de helft ervan is al een enorm bedrag! Toen ik me probeerde voor te stellen hoeveel geld dat is, bedacht ik dat ik daar ongeveer 4 x mijn benedenwoning met tuin voor zou kunnen kopen…

Ik bleef nog even over al dat geld nadenken en vroeg me af of ik wel of niet zoveel geld zou willen winnen. In eerste instantie dacht ik:”ja, ik wil dat geld echt wel winnen!”.

Misschien kun je dan eventuele zorgen afkopen, maar veel bezitten zorgt aan de andere kant misschien juist wel voor meer zorgen.

Ja, ook ik ben lid van een loterij – die veel goede doelen namens mij steunt, want veel heb ik nog niet gewonnen de afgelopen jaren-, dus ik sta ook niet uiterst negatief tegenover het winnen van geld.

Wat wil ik dan eigenlijk en wat vind ik nu echt?

“Ik zie, ik zie wat jij niet ziet…”

Zet op een willekeurige dag de televisie aan en kijk en luister nóg eens bewuster naar het journaal dan je misschien al doet.

Als je het nieuws binnenlaat in je hoofd en in je hart, heb je er waarschijnlijk ineens een heleboel vragen bij. “Waarom” zal het eerste zijn dat in je op komt, maar is meteen ook de moeilijkste vraag die er bestaat. Is er wel een antwoord te vinden op alles dat men het liefst zo snel mogelijk bij elkaar veegt onder de noemer “wereldleed”?

Eén van de items die mij in het bijzonder trof was een filmpje met commentaar over de droogte en honger in Afrika. Hoe vreemd het misschien ook klinkt in deze moeilijke situatie was er ook iets moois te zien tussen alle ellende. Namelijk dat er tussen de mensen in nood, moeders met zieke kinderen en verzwakte vaders enkele kinderen met elkaar aan het spelen en lachen waren voor zover zij ertoe in staat waren.

Vervolgens buitelden de gedachten en vragen in mijn hoofd over elkaar heen…

Zullen deze kinderen vaker momenten kennen dat zij kunnen lachen en hebben ze nog vertrouwen in de toekomst?

Zijn ze moedeloos, angstig en verdrietig of houden ze hoop? Krijgen ze ooit de mogelijkheid om hun vleugels uit te slaan en het leven tegemoet te vliegen? Verandert hun glimlach in een frons wanneer ze ouder worden? Blijven ze overdag op straat spelen of wordt diezelfde straat juist de plek waar ze vannacht zullen moeten slapen? Hoe kunnen zij liefhebben in zo’n uitzichtloos heden? Hoe kunnen zij nu het verschil leren tussen wat goed is en wat niet, wanneer ze soms moet liegen om te overleven en moeten stelen om aan geld of eten te komen? Vragen zij zich wel eens af “waarom”?

Ik heb er geen antwoorden op.

Hel…!!!

Misschien een wat directe aanpak van een heikel punt? Lees verder om te zien waarom ik hier een column aan wijd…

Al sinds ik me kan herinneren wil ik naar Israël.

Ik werk in het onderwijs en hoe fijn vakantie ook is, het blijft irritant wanneer je niet zelf je vrije dagen kunt plannen. Ik zit dus vast aan het hoogseizoen, terwijl de mensen met wie ik op reis zou willen,  dan juist liever niet gaan. 

Elke keer kwam er iets tussendoor; een Golfoorlog, geldgebrek, tijdgebrek, niemand om samen mee te gaan, vriendinnen met partner en kinderen die liever gaan kamperen en nog zo wat redenen.

Vrienden en bekenden uit mijn gemeente gingen vorig jaar met een groep naar Israël, maar dat ging helaas aan mijn neus voorbij; het was buiten een schoolvakantie!

Een groepsreis met alleen onbekenden trekt mij om meerdere redenen niet, maar de belangrijkste reden is in mijn geval toch wel dat ik misschien een grand mal krijg. Dan wil ik mensen om me heen die mij kennen, die weten wat ze moeten doen en die er voor mij kunnen zijn. (Ik heb slechts af en toe een epileptische aanval, maar je zult zien dat die nèt komt wanneer ik op vakantie ben)

Dit jaar was er weer een reis naar Israël geboekt met mensen uit mijn gemeente en ook nú had ik mij niet aangemeld.

Meerdere mensen vroegen mij of ik mee wilde, maar telkens moest ik “nee” verkopen.

Twee weken geleden werd er een oproep gedaan of er mensen mee wilden met de reis, want door omstandigheden waren er weer plaatsen vrij!

Er moest wel snel beslist worden, want binnen een week moesten de tickets op naam gezet worden.

Dat Israël steeds weer op mijn pad kwam, zette me aan het denken.

Iemand zei tegen me: “Ja heb je, nee kun je krijgen”. De maandag daarna heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben tóch naar mijn directeur gestapt. Er moest goed over worden nagedacht. De rest van het gesprek laat ik in het midden, maar uiteindelijk mag ik tóch naar Israël!

Ik verheug me zeer op het feit dat tijdens de rondreis van 8 dagen heel veel plaatsen worden aangedaan die ik alleen ken uit de bijbel. Deze plaatsen ook werkelijk te gaan zien lijkt me zo’n verrijking van mijn geloofsbeleving, ik ben heel nieuwsgierig!

In de brochure las ik dat we ook Ge-ben-Hinnom gaan bezoeken. In mijn geheugen wroetend ging er vaag een belletje rinkelen. Dat is toch de Hebreeuwse term voor het Griekse “Gehenna”? En is dat in het Nederlands niet vertaald met “hel”?

Het blijkt een plaats te zijn ten zuiden van Jeruzalem, waar vroeger het afval van de stad werd verbrand.

Misschien raar dat ik het zo stel, maar de hel kun je dus “live”bezoeken. Ik ga in maart 2011 naar het Gehenna…

Ik zie het nu –letterlijk- als een warm vakantieoord en ben benieuwd hoe het er uitziet!

Voetnoot:

Ik heb niemands gevoel willen kwetsen en ben ook zeker niet oneerbiedig of te luchtig over dit onderwerp,. Mocht iemand dit wel zo opvatten dan is de column verkeerd begrepen. Het gaat  mij puur en alleen om de te bezoeken plaats. Omdat de meningen over of de hel wel of niet bestaat en wie er eventueel wel of niet naar toe gaan zo uiteen lopen, houd ik mij buiten die discussie.

“Goed management begint bij jezelf”

Deze oneliner sprak me erg aan, mede door de mate van vaagheid en verwachting. De invulling kon nog meerdere kanten op, vandaar dat enkele collega’s en ik ons inschreven voor de studiemiddag met deze titel.

“Goed management begint bij jezelf” was dus de training die ik gisteren bijwoonde. Tot een week voor aanvang was de locatie onbekend. Een programma ontbrak en wie er een presentatie zou houden kon ook niemand mij vertellen.

Mijn hoop op een productieve middag begon wat af te zwakken, want met zo’n titel voor een cursus mag je toch verwachten dat alles goed geregeld is?!

Afgelopen week kreeg ik een mailtje, met daarin de locatie en een zeer beknopte agenda:

Ontvangst – 13.15 uur

koffie en thee in de theaterzaal

Start           – 13.30 uur

Pauze         – 14.45 uur

Vervolg      – 15.00 uur

Einde          – 16.00 uur

Dit is ongelogen, ik had dus alsnog géén idee van de invulling van de middag!

Toen mijn collega’s en ik op de plaats van bestemming arriveerden, bleek dat er ook een conferentie voor fysiotherapeuten gehouden werd. Wij werden naar de zaal met fysiotherapeuten doorverwezen, maar gelukkig waren we zelf zo alert om te zien dat we daar niet moesten zijn.

Genieten mag!

Soms ben ik zo druk, dat ik vergeet te genieten. Laatst was er weer zo’n dag waarin alles een deadline leek te hebben en in mijn beleving meer mis ging dan gemiddeld.

Toen ik in de regen met twee volle boodschappen naar huis liep te bedenken waarom dit precies mij nu weer moest overkomen, zag ik een jongetje van een jaar of drie uit een bakkerij komen. Zijn moeder liet hem even lopen en stond te kijken wat hij zou gaan doen. Met een half opgegeten eierkoek in zijn hand begon hij hard in de plas voor de deur te stampen en murmelde met de kruimels nog in zijn mondhoeken iets dat leek op “het regent, het regent…”.

Gewèldig! Ik liep de rest van de weg net zo te genieten van de regenbui als dat knulletje en de rest van de avond zoemde door mijn hoofd : “… de pannetjes worden nat…”.

Enkele dagen daarna zat ik ziek thuis. Dat is vrij zeldzaam, dus ik moest even wennen aan het binnen blijven en uitzieken. Omdat ik het huis niet uit wilde met al mijn mankementen, was mijn moeder zo lief om met mijn lijstje de supermarkt te bestormen.

Eenmaal weer terug had ze een prachtig boeket met witte rozen en eucalyptus voor me gekocht. De witte roos is een old-time-favourite en de eucalyptus zat ertussen omdat het tegen verkoudheid zou helpen. De combinatie zag er fantastisch uit en tijdens mijn ziek zijn had ik toch iets om blij van te worden.

Echt vandálig!

 Na een lange werkdag, het doen van boodschappen, koken en ’s avonds een vergadering met de jongerenleiding van mijn gemeente kom ik rond 23.00 uur thuis. Al zoekend naar mijn voordeursleutel bekruipt mij een vreemd “hier-klopt-iets-niet…”gevoel.

Wanneer ik beter kijk, zie ik dat mijn mat verwisseld is met die van mijn buurvrouw, maar vooral ook dat mijn deurknop gesloopt is! Er steekt een kale schroef naar buiten, die zó goed bevestigd zit, dat deze gelukkig niet heeft losgelaten. De deurknop zelf is in geen velden of wegen te bekennen.

Mijn slot is nog wel intact, maar ook daar is aan gerommeld, getuige de afdruk van een schroevendraaierpunt aan de zijkant. Met de sleutel in het slot trek ik aan de brievenbus, ter vervanging van de deurknop. Eenmaal binnen vraag ik me af wat ik nu het beste kan doen.

Er is niemand binnen geweest, maar dit vertoon van onverschillig vandalisme, of zelfs toch een poging tot inbreken kan ik op zijn zachtst gezegd NIET waarderen!

Dat heb je met dinosaurussen…

In mijn functie van leerkracht maak ik regelmatig leuke, gekke en interessante dingen mee met de kinderen. Zo ook pas geleden: in de klas, ’s morgens tijdens het kringgesprek, mocht iedereen die dat wilde iets vertellen over de belevenissen van het afgelopen weekend. Een paar jongens waren erg geïnteresseerd in een boek dat iemand had meegenomen. Dit boek ging namelijk over het leven van dinosaurussen. Met veel tekeningen, stickers en tekst werden er verschillende dinosaurussen behandeld. Er was onder andere informatie te vinden over wanneer ze waarschijnlijk leefden, wat ze aten en welke verschillende soorten er bestaan hebben.

Met moeite kwamen de andere kinderen nog aan de beurt met hún verhaal, maar in een ieders achterhoofd bleef toch het dinosaurusboek aanwezig.

Na het kringgesprek praatten er nog wat jongens na over het voor hen toch wel erg boeiende boek! Zelfs toen ze aan het werk moesten, bleef het hier en daar wat onrustig…

Wintertijd, zomertijd, uit de tijd!

Waarom, ja, wáarom heet wintertijd uiteindelijk wintertijd, wanneer het al in de herfst ingaat?

Evenzo de zómertijd… In de lente verandert het, maar toch heet het zomertijd. Misschien kom ik daar  gewoon verstand voor te kort, al begrijp zelfs ik dat het te maken heeft met de stand van de zon, het lengen of korten van de dagen en wat dies meer zij, maar noem het dan herfsttijd en lentetijd!

Na 33 jaar ervaring ben ik er eindelijk achter hoe het ook al weer zit met het voor- of achteruit zetten van de klok.

In het VOOR-jaar gaat de klok VOOR-uit. Ergo; in het NA-jaar gaat de klok niet NA-uit, maar ACHTER-uit…

De filosoof in mij denkt er tegelijk nogal luchtig, maar ook wel diep over na; de tijd is ongrijpbaar, maar door mensen geprobeerd in seconden, minuten, uren, dagen, weken, maanden, jaren, eeuwen en millennia te vangen. Een schijnvorm van zekerheid en veiligheid.

Door al het vastleggen van tijd weet ik wel dat gisteren de wintertijd van 2010 is ingegaan en dat ik vandaag jarig ben. Al terugrekenend betekent het in 1976 geboren zijn dus, dat ik vandaag 34 ben geworden!

Maar ik ben op 1 november 1976 pas ’s middags geboren, telt de tijd vóór 13.00 uur dan nu nog steeds niet mee voor mijn verjaardag?

Wat zou het rustig zijn om zonder klok te leven. Als het licht wordt ga je je bed uit en doen wat je moet doen. Wanneer het licht weer verdwijnt, ga jij ook op een lagere energiestand. Luisteren naar je lichaam en doen wat je kunt, zou voor véél mensen een stuk gezonder zijn dan proberen om 36 uur in één dag te stoppen en continu stress te voelen.

De vraag die ik mijzelf stelde afgelopen zaterdag- op zondagnacht was deze: Ik ga eerder naar bed dan 3.00 uur, wanneer officieel de wintertijd ingaat. Als ik dan de klok van 23.00 uur naar 22.00 uur zet, is het dan tien of elf uur? Mijn klok geeft aan dat het 22.00 uur is, dus kan ik net zo goed dat uurtje volmaken en wat langer opblijven. Maar dan kan ik er ook voor kiezen mijn klok op 23.00 uur te laten staan en op tijd te gaan slapen. Dan moet ik wel de volgende dag alles een uurtje terug draaien.

De tijd is dus tegelijkertijd een houvast als een kink in de kabel.

Want, hoe zit het met de verschillende tijdzones? Normaal gesproken verschillen de continenten etc. al in tijd, maar met het ingaan van de wintertijd of de zomertijd heb je er nog een extra tijdbarrière bij! Het kan dus gebeuren dat je per vliegtuig later weggaat dan je uiteindelijk aankomt!!!

Zomertijd, wintertijd… uit de tijd?! Ik leg me er maar bij neer dat het uur dat ik gisteren extra kon slapen zal moeten worden ingehaald wanneer de lentetijd ingaat en we dat uur weer moeten inleveren.

Welke tijd het dan ook mag zijn: “Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien, dat ben ik….”

“Wát zeg je tegen mij …?!?

 “Goedemorgen. Wat zit je haar leuk, ben je naar de kapper geweest?”

Ik kijk om of er iemand achter me staat, maar het wordt echt tegen mij gezegd. “Oooh, bedankt. Ja, het klopt, goed gezien!”

Wat grappig om te merken dat een compliment krijgen - hoe klein ook - zoveel met een mens kan doen. Ook het geven van een compliment doet je goed, je hebt iets positiefs tegen iemand anders gezegd en dat betekent dus, dat je die persoon bewust hebt gezien en de moeite hebt genomen om iets aardigs te zeggen.

Je mond, je tong, je praten kan meer teweeg brengen dan je soms zelf denkt. In positieve zin betekent het misschien, dat je vriend, collega, buurvrouw of vriendin figuurlijk gesproken even “groeit” en zich meer gewaardeerd voelt dan jij op dat moment kan zien.

Helaas heeft al het positieve ook een negatieve kant. Een roddel of snertopmerking floept soms ook sneller je mond uit dan je bedoeld hebt en ook dit kan meer indruk op een persoon maken dan jij je realiseert.

Dit gaat geen preek worden over nooit meer liegen, roddelen, je irriteren of even je frustratie uiten, want iedereen weet dat je wel je best kunt doen, maar dat het nooit voor 100% zal lukken.

Complimenten geven werkt ook positief voor jezelf, zoals ik hierboven al schreef. Je schuift alle negativiteit van een bepaalde persoon even aan de kant en maakt ruimte om iets leuks, moois, grappigs, liefs of  bijzonders in een ander te zien. Zo word je zelf rustig, opgewekt en minder negatief.

Het zou zelfs zomaar kunnen gebeuren dat jij zelf ook een complimentje krijgt, of dat iemand oprecht vraagt hoe het met je is.

Dus… je mond en tong zijn slechts kleine lichaamsdelen, maar kunnen een heel groot effect hebben!

In de bijbel staan een héleboel wijsheden, spreuken en teksten over spreken en zwijgen. De onderstaande woorden spraken mij vandaag wel aan:

Spreuken 21:23

Wie zijn mond en zijn tong bewaakt, bewaart zichzelf voor benauwdheden.

Psalm 34:14

Bewaar uw tong voor het kwade en uw lippen voor het spreken van bedrog

Jakobus 1:19

Weet (dit) wel, mijn geliefde broeders: ieder mens moet snel zijn om te horen, langzaam om te spreken, langzaam tot toorn

Zullen we vanaf nu elke dag minstens één complimentje aan een ander geven?

Dan heb ik bij dezen meteen een compliment voor jou; wanneer je het echt gaat doen, ben ik erg trots op je!!!

Was afgelopen vrijdag wel zo goed...?

De afgelopen dagen vroeg ik mij, zoals bijna ieder jaar, af wat Goede vrijdag nu zo goed maakt. Ook dit jaar kwam ik weer tot de bijzondere conclusie dat het ècht een goede vrijdag is, hoewel deze dag bekend staat om geweld, lijden en verdriet.

Of je iets gelooft en wàt je gelooft maakt niet uit, op Goede vrijdag wordt herdacht dat Jezus onschuldig stierf. Niet na een ziekte of door een ongeluk, maar bewust en vrijwillig.  Hoe moet dat voelen? Wanneer je zelf vader bent of een liefhebbende vader hebt, kun je je niet voorstellen dat een vader het zó ver zou laten komen dat hij de enige zoon die hij had, liet sterven. Wat een verdriet moet dat zijn geweest voor de Vader en wat een pijn en lijden moet het zijn geweest voor de Zoon… Omdat zij niet alleen als Vader en Zoon van elkáár hielden, maar van ieder mens, overal en altijd, gebeurde er iets wereldschokkends; er stierf een mens, maar Hij werd ook weer levend gemaakt! Dát is wat die vrijdag nu zo goed maakt. Wanneer dat lijden er niet was geweest, was ook de opstanding uit de dood er niet geweest…

Nu kan ik dit verstandelijk niet beredeneren, ik krijg ook niet wekelijks een briefje uit de hemel met antwoorden op mijn vragen en ik vraag me soms echt wel eens af hoe je nu merkt dat God er is.

Hier een voorbeeld dat hier misschien mooi bij aansluit:

“Twee meisjes, Maartje en Emma, waren samen aan het logeren bij opa en oma. Opa vond het belangrijk om na het avondeten een stukje uit de bijbel te lezen. Zowel Maartje als Emma vonden het maar saai en zaten hier nu niet zo op te wachten, opa mocht wel eens een dagje overslaan, zodat zij nog even konden spelen.

Op een dag ging het verhaal over het sterven van Jezus en Zijn opstanding uit de dood. Emma en Maartje hadden dit verhaal wel eens op school gehoord en door de herkenning bleven ze iets geïnteresseerder naar opa luisteren. Maartje vroeg aan opa hoe hij nu wist dat God er is. Opa antwoordde dat hij God niet kan zien en horen, maar tóch weet dat Hij er is, door alle bijzondere verhalen in de bijbel en door de goede dingen die mensen voor elkaar doen zonder er iets voor terug te verwachten.  

Na het eten vroeg Maartje aan Emma of ze verstoppertje wilde doen. Emma knikte en begon te tellen. Maartje zocht in de grote, donkere schuur een plekje om weg te kruipen en ze vond een klein hoekje achter opa’s werkbank, waar Emma haar vast niet zou vinden!

Het was wel erg smal en Maartje lag niet lekker, maar ze wilde persé NIET gevonden worden, daarom hield ze vol.

Gespannen wachtte ze af of ze Emma al aan hoorde komen. Het duurde wel erg lang! Zocht Emma misschien in huis of in de tuin? Na een hele tijd hield Maartje het niet meer uit en rolde zichzelf achter de werkbank vandaan. Ze liep terug naar het huis en zag dat Emma televisie zat te kijken. Toen begreep Maartje dat Emma haar helemaal niet gezocht had! Boos liep ze naar opa en oma en riep dat Emma gemeen was. Toen opa haar vroeg waarom Emma dan gemeen was, zei Maartje dat Emma beloofd had haar te zoeken en zich niet aan haar belofte had gehouden. Het enige dat opa hierop zei, was: ” Gelukkig voelt God zich niet zo wanneer Hij merkt dat mensen Hem niet zoeken. Hij vindt het fijn wanneer mensen Hem vinden en Hij wacht wèl en loopt niet boos weg.”

En…? Zullen we samen verstoppertje doen? Jij mag beginnen met zoeken…!