Het regent, het regent, de dametjes worden nat…

*Moedige doorzetters of eigenwijze dommerdjes?*
 

Hoewel het weer steeds weerspanniger lijkt te worden, had ik afgelopen maand toch een voorzichtig voorjaarsgevoel. Dat dit ook zorgde voor een lichte drang tot voorjaarsschoonmaak bleek wel toen ik ineens wat spullen begon uit te zoeken. Voor ik kon gaan schoonmaken, moest er eerst worden opgeruimd. 

Zo had ik met mezelf afgesproken dat ik 3 categorieën aan zou houden.
1) Direct weggooien, aan een goed doel schenken of recyclen
2) Nogmaals  nader uitzoeken
3) Netjes opruimen om te bewaren

Uiteindelijk kon er een heleboel kleding naar de dichtstbijzijnde vluchtelingenopvang en heb ik 3 zakken met allerlei spullen aan de container “restafval” geschonken.

Dat moment dat je...

*… om 2.30 uur thuiskomt en helaas te laat merkt dat het geen tandpasta, maar handcrème uit de tube daarnaast is, die je op je tandenborstel hebt gesmeerd. Blèeh!

* … voor het eerst sinds ruim een jaar een kaassoufflé eet en vervolgens gigantisch je gehemelte verbrandt aan de kaas die er eerder uitkomt dan je verwacht. En dat een vriendin dan vraagt of er iets is en je nee knikt, omdat je het even niet kunt zeggen!

* … met een slok cola light in je mond zó erg moet lachen dat het er net zo hard –maar jammer genoeg door je neus- weer uit komt.

*… erachter komt dat de grote borden van je mooie nieuwe vierkante servies niet in de vaatwasser passen.

“Als je het niet meer trekt… moet je duwen!”

De afgelopen tijd ging er bij Miss Fish thuis het een en ander kapot. De vaatwasser en de ovenfunctie van de combimagnetron waren al eerder opgehouden met werken, maar nu hielden ook de CV-ketel, de magnetronfunctie en de wasmachine het voor gezien.

Na enig speuren op internet bedacht ik welke apparaten me wel geschikt leken en zo bestelde ik allereerst een CV-ketel, met monteurs erbij, om het gevaarte op te hangen en aan te sluiten.
De oude ketel was inderdaad volledig de pijp uit en het vervangen werd door twee vrij vakkundige heren uitgevoerd. Ze deden er wel enorm lang over en moesten nog een keer terugkomen om iets af te maken. 
Nu, enkele weken later, zie ik af en toe een drupje aan een slang hangen en ik vraag me voorzichtig af hoe dit komt, of het kwaad kan en of ik de heren monteurs nog eens moet bellen…

Ik ben voor je gevallen!!!

              
Gistermorgen hielp ik een meneer die van zijn fiets gevallen was overeind. Hij was nogal rot terechtgekomen, maar we stonden bij een dokter-, tandarts- en fysiopraktijk voor de deur. Hij moest bij de tandarts zijn en ik hoefde hem echt niet te helpen of naar de dokter te brengen.
Omdat ik zelf ook een afspraak had, ben ik weggegaan toen ik zeker wist dat mister x bij de tandarts was aangekomen.

Maar, toeval of niet, aan het eind van de middag val ik zelf vol voorover op de straat, tegen de stenen containers. Geschaafde, blauwe en dikke knieën, jeans stuk, geschaafde handen en ga nog maar even zo door...
 
Een vriendelijke meneer van een jaar of 50 schraapte mij van de tegels. Net zoals de man van vanmorgen tegen mij zei, zeg ik nu ook zelf dat het wel lukt en ik verder wel alleen naar huis kan lopen. Maar ondertussen denk ik héél wat anders dan ik daadwerkelijk met de wereld deel.

Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!

Samen douchen met jou!

Laatst kwam ik je per toeval tegen in de supermarkt. Ik liep je meerdere keren voorbij, maar uiteindelijk bleef ik toch staan. Je bent niet helemaal mijn type, als we puur op uiterlijk afgaan. Ja, je glimlach is schattig en je kale hoofd heeft ook wel iets, maar een oorbel en strakke witte kleding doet het niet helemaal voor mij. Ik val ook niet echt op bodybuilders, maar een man met spieren is soms toch wel leuk!
 

Ik merkte weer eens dat ik niet zo oppervlakkig ben dat alleen uiterlijk belangrijk is. Om één of andere reden besefte ik dat ik je per direct beter wilde leren kennen.

Iets wat ik anders nooit doe; na het afrekenen bij de kassa mocht je met me mee naar huis. Na het opruimen van de boodschappen, het koken en eten wist ik al veel meer van je. ’s Avonds wilde ik gaan douchen. En… tot mijn grote verbazing vroeg ik niet of je naar huis ging, maar juist of je wilde blijven.
 

Met je mond vol tanden…

Om nu te zeggen dat je met mij een ware voetbalfan te pakken hebt is een groot woord. Ik kijk vrijwel nooit en zelfs nu, tijdens het WK, heb ik te weinig rust in mijn achterste om een hele wedstrijd Nederland tegen wie-dan-ook uit te zitten. Wel vind ik het natuurlijk leuk wanneer Holland wint en “de leeuw niet in z’n hempie staat”!

Maar zelfs mij bereikte via via het nieuws van “dé beet”. De wereld viel compleet over de beet van Suarèz tijdens de WK-wedstrijd van Uruguay tegen Italië. Het is dan ook uitermate agressief gedrag. Waarom zoveel bewust geweld gebruiken, het is “toch maar een spelletje…”? Helaas, die tijd is al lang voorbij, voetbal is serious business.

Waarom reageert men nu zo verontwaardigd op “de beet” terwijl er lang niet altijd meer van wordt opgekeken wanneer een speler onderuit geschopt wordt? Dat doet toch ook zeer?!

Ik denk dat bijten agressiever overkomt. Bijten kun je misschien associëren met beestachtig gedrag. 

“Onkruid bestaat niet”

Op de basisschool had ik in groep 8 een meester die dit regelmatig zei. Hij was van mening dat elke plant, struik, bloem, kruid, gras, mos en boom prachtig was. Elk gewas met z’n eigen kenmerken is ook bijzonder, dat ben ik wel met hem eens. Wij noemen iets onkruid wanneer het groeit op een plek die wij niet wenselijk vinden.

Nu, ca. 24 jaar en 6 huizen verder, ben ik er achter dat ik een persoon ben voor een mooie tuin met weinig onderhoud. Buxus, olijfboom, rozen, kruiden, lavendel, witte kiezels (de tuin van Versailles, maar dan net ietsje kleiner), houten schutting en mooie tuinmeubelen kan ik buitengewoon appreciëren.

Laat iemand anders maar lekker z’n gazon maaien, de coniferenhaag snoeien en alle borders ontdoen van dode eenjarige planten of de –niet zo- winterharde planten en bloemen. Dit heb ik zelf ook 7 jaar gedaan, maar dat is nu afgelopen…

Nu je weet wat ik mooi vind in een tuin, kun je hieronder lezen hoe mijn tuin er daadwerkelijk bij ligt.

- ca. 1250 kilo kleine kiezels op anti-worteldoek en staptegels om door de tuin te kunnen lopen.

- een olijfboom(pje) en een hortensia (beiden in een steigerhouten bloembak van www.wood-ware.nl)

- 3 metalen bakken vol prachtige lavendel die al ruim 4 jaar mee gaan. 2 à 3x snoeien per jaar en ze komen steeds opnieuw uit! Bloemen drogen en je hebt er binnen ook nog iets aan.

- een loungestoel en –bank met daarnaast een hardhouten schutting en een grote witte schuur.

Bips

In de belevingswereld van de 27 bloedjes van 7 en 8 jaar in mijn groep 4 zou je denken dat “bips” of desnoods “billen” de woorden zijn die gebruikt worden voor het achterwerk. Tot mijn verbazing hebben enkele kinders het over “reet”, “gat” en “kont”. Oké, als ik mijn best doe kom ik ook een eind: “Achterste, achterwerk, toges, anus, aars, derrière, zitvlak, poepgat, hol” en ga nog maar even zo door, maar dit soort taal bezig ik niet in de klas. Thuis eigenlijk ook niet…

Naast op mijn eigen taalgebruik te letten, word ik momenteel erg bepaald bij het beschaafd gebruiken van de Nederlandse taal door de kinderen. Flap ik er privé nog wel een enkele “sh*t” of “k*t” uit, op school kan dat natuurlijk niet. Op school ben ik niet snel boos of geïrriteerd gelukkig, maar gaat er af en toe iets mis, dan is “verdraaid”, of “oeioeioei” toch wel de grens.

Knock, knock…

“Of mice and (wo-)man “                John Steinbeck

Ik heb onverwacht visite, zie ik net uit een ooghoek.

Geen vrienden, familie, buren of collega’s, maar een klein zwart muisje.
Ik ben gelukkig niet bang, maar vind het wel een onhygiënisch idee dat 'ie binnen rondloopt.
In het begin dacht ik nog dat die snelle flitsjes door de huiskamer door de bewegende gordijnen en de wolken voor de zon kwamen, maar helaas.

Ik ben geen huisdierenmens, zeker niet als ze ongevraagd zèlf binnenkomen.

Buiten is het ijzig koud, het arme beest zoekt waarschijnlijk de warmte op. Ik snap trouwens niet door welk gat hij is binnengekomen, naar mijn weten is alles goed afgesloten. Is 'ie mee naar binnen geglipt toen ik thuiskwam? Ik wil het graag weten voor hij z’n familie uitnodigt en ik twintigvoudig de klos ben. Het is hier niet smerig, dus dat kan de oorzaak niet zijn. Het zal wel psychisch zijn, maar ik heb direct m’n hele huis gestofzuigd en schoon gemaakt.

Alleen, maar niet eenzaam!

Zomaar op een vrije vrijdag gun ik mijzelf zo nu en dan de luxe uitspatting van het buiten de deur koffiedrinken. In mijn hometown zijn zat leuke cafeetjes, restaurantjes en lunchrooms te vinden, evenals een coffeeshop, waar echte koffie nog hot stuff is en je geen pasje nodig hebt om naar binnen te mogen.

Vandaag besluit ik koffietijd over te slaan en te gaan lunchen in een nieuw, pas geopend en modern ogend zaakje net buiten het centrum. Ze noemen zichzelf “the lunch - & lounge company”, dus ik ben benieuwd. Ik stamp mijn besneeuwde laarzen grondig af, loop naar binnen en zoek een plaatsje.

Zodra ik mijzelf op een met leer beklede hout-metalen barstoel gehesen heb, bekijk ik de menukaart. Alle gasten om mij heen worden zeer vriendelijk en vlot geholpen, maar het lijkt wel of mevrouw “Lounge” mij niet ziet. Na enig vriendelijk geknipper met mijn wimpers, wat gewapper met mijn hand en een poging tot oogcontact, komt ze uiteindelijk ook bij mij langs. Wanneer ik vraag om een cappuccino, een mineraalwater en een meergranencrostini zonder boter, met geitenkaas, tomaat, gerookte zalm, mozzarella en wat rauwkost, kijkt ze me verbaasd aan. 

De conculega

 Je collega’s zijn soms deels je concurrenten, maar omdat ze niet 100% rivalen en vijanden zijn, gebruik ik de term “conculega” daarom maar eens even.  Een combi van concurrent en collega.

Zelf heb ik het aardig getroffen met mijn collega’s. Ik kan met vrijwel iedereen goed door één deur, iedere collega heeft een andere rol in mijn werkend bestaan. Naast het werk, de vergaderingen,  studiedagen en die enkele borrel per jaar ga ik met iedereen toch op een eigen manier om. Met sommigen voer ik goede gesprekken, met anderen ga ik wel eens uit eten, met die en gene bespreek ik de problemen van het moment en weer anderen bied ik juist mijn luisterend oor. Dat klinkt heel sociaal en dat ben ik ook echt, maar een enkele keer is het noodgedwongen zo gekomen.

Een collega van mij heeft er een handje van om al haar problemen (werkgerelateerd, privé, whatever) met mij te delen. Omdat ze zóveel te vertellen heeft, luister ik vrij vaak naar haar. Die enkele keer dat ze al vraagt hoe het met mij gaat, kan ik net zo goed niets zeggen, want ik kom toch niet aan de beurt met mijn verhaal, als ik dat al zou willen. Ze heeft zelf zeer waarschijnlijk niet in de gaten dat ze áltijd praat en dat het altijd over haar gaat. Ook zal ze niet beseffen dat het hierdoor lijkt of ze zich niet interesseert in de belevenissen van mij en alle andere collega’s.

In dit geval is zij mijn conculega. Ik kan het prima met haar vinden, we hebben vrijwel dezelfde functie en grotendeels dezelfde kwaliteiten en ervaring, maar tijdens gesprekken en vergaderingen waar wij beiden aanwezig zijn, kom ik niet aan de beurt; ik word overschreeuwd op die schaarse momenten dat ik mijn zegje kan doen. (Ik besef dat ik dat laat gebeuren, maar ik ben te beleefd om mijn spreektijd op te eisen. Omdat ik wacht tot de vorige spreker is uitgepraat, ben ik vaak niet snel genoeg om in te haken op het zojuist genoemde. De rondvraag lijkt wel speciaal uitgevonden voor mensen zoals ik…)

Kom eens uit de kast!

Als een echte fashionista (nót!) besloot ik een paar weken geleden om mijn kleding, accessoires en schoenen uit te zoeken, lettend op verschillende criteria.

Allereerst keek ik of ik het nog paste, maar gelukkig kon ik alles aan. Ik ben niet dikker geworden. (Niet dunner ook, maar dat is niet zo van belang vandaag…)

Vervolgens keek ik of er kleding beschadigd was, maar ook dat viel mee, ik heb slechts 2 kapotte topjes hoeven weggooien.

Daarna keek ik welke kleding ik al langer dan een jaar niet had aangetrokken en besloot om die paar kledingstukken toch nóg maar een tijdje te laten hangen, met het goede voornemen ze volgend jaar wel te gaan dragen.

Dan mijn accessoires. Ik heb een sieradendoosje voor mijn gouden en zilveren versierselen en ook een doos voor mijn overige armbanden, kettingen en corsages. Na enig onderzoek bleek, dat ik een van mijn zilveren kettingen wat zwart had laten worden en er een armband was gesneuveld, zodat alle kralen en bedeltjes hiervan los in de doos lagen.

Vanmiddag maar de ketting poetsen en ooit die armband opnieuw rijgen.

Je denkt nu misschien dat ik veel geld heb om zoveel spullen te kunnen kopen, maar ik ben erg goed in het spotten van sales en ik kan je zeggen dat het echt een heleboel scheelt, terwijl je er toch leuk uitziet.

Genieten mag!

Soms ben ik zo druk, dat ik vergeet te genieten. Laatst was er weer zo’n dag waarin alles een deadline leek te hebben en in mijn beleving meer mis ging dan gemiddeld.

Toen ik in de regen met twee volle boodschappen naar huis liep te bedenken waarom dit precies mij nu weer moest overkomen, zag ik een jongetje van een jaar of drie uit een bakkerij komen. Zijn moeder liet hem even lopen en stond te kijken wat hij zou gaan doen. Met een half opgegeten eierkoek in zijn hand begon hij hard in de plas voor de deur te stampen en murmelde met de kruimels nog in zijn mondhoeken iets dat leek op “het regent, het regent…”.

Gewèldig! Ik liep de rest van de weg net zo te genieten van de regenbui als dat knulletje en de rest van de avond zoemde door mijn hoofd : “… de pannetjes worden nat…”.

Enkele dagen daarna zat ik ziek thuis. Dat is vrij zeldzaam, dus ik moest even wennen aan het binnen blijven en uitzieken. Omdat ik het huis niet uit wilde met al mijn mankementen, was mijn moeder zo lief om met mijn lijstje de supermarkt te bestormen.

Eenmaal weer terug had ze een prachtig boeket met witte rozen en eucalyptus voor me gekocht. De witte roos is een old-time-favourite en de eucalyptus zat ertussen omdat het tegen verkoudheid zou helpen. De combinatie zag er fantastisch uit en tijdens mijn ziek zijn had ik toch iets om blij van te worden.

Echt vandálig!

 Na een lange werkdag, het doen van boodschappen, koken en ’s avonds een vergadering met de jongerenleiding van mijn gemeente kom ik rond 23.00 uur thuis. Al zoekend naar mijn voordeursleutel bekruipt mij een vreemd “hier-klopt-iets-niet…”gevoel.

Wanneer ik beter kijk, zie ik dat mijn mat verwisseld is met die van mijn buurvrouw, maar vooral ook dat mijn deurknop gesloopt is! Er steekt een kale schroef naar buiten, die zó goed bevestigd zit, dat deze gelukkig niet heeft losgelaten. De deurknop zelf is in geen velden of wegen te bekennen.

Mijn slot is nog wel intact, maar ook daar is aan gerommeld, getuige de afdruk van een schroevendraaierpunt aan de zijkant. Met de sleutel in het slot trek ik aan de brievenbus, ter vervanging van de deurknop. Eenmaal binnen vraag ik me af wat ik nu het beste kan doen.

Er is niemand binnen geweest, maar dit vertoon van onverschillig vandalisme, of zelfs toch een poging tot inbreken kan ik op zijn zachtst gezegd NIET waarderen!

Murphy, at your service…!

Vanochtend uit mijn bed gestapt, nadat de wekker op de grond was gevallen en ik ‘em dus niet vanuit mijn bed nogmaals op snooze kon zetten. Vervolgens kon ik één van mijn pantoffels niet vinden en liep ik uiteindelijk blootsvoets naar mijn keuken voor de eerste mok koffie, die mij hopelijk wat wakkerder zou maken. Na het koffiezetapparaat te hebben aangezet, stond ik op mijn tenen om een ontbijtbordje van de plank te halen. Je raadt het al, het glipte tussen mijn vingers door en brak op de vloer in wel tweehonderdachtendertig stukjes (het kunnen er een paar meer of minder geweest zijn).

Terwijl ik probeerde de scherven op te ruimen zónder mijn blote voeten te beschadigen, sneed ik mijn duim aan een randje van het gesneuvelde bord.

Het voelde vervelend pijnlijk, maar vooral het feit dat het bleef bloeden vond ik op z’n zachtst gezegd onhandig; ik moest nog ontbijten, aankleden en naar mijn werk! Op zoek naar pleisters vond ik een leeg doosje, maar gelukkig waren er wel leukoplast en watten aanwezig. Na een provisorisch kunstwerk van mijn duim te hebben gemaakt, trok ik eerst kleding en schoenen aan, alvorens ik begon met het opvegen van de stukjes die ooit samen een bord hadden gevormd.

Toen de koffie was doorgelopen, besloot ik toch even te gaan zitten en een slok te nemen. Onderweg met mijn mok naar de bank zag ik een opstapje over het hoofd, struikelde zijdelings over het obstakel en zag de koffie in druppels en vlekken tegen mijn witte muur verdwijnen in plaats van in mijn mond!

- zucht-

Ik ga op reis en ik neem mee…

“Morgenavond gaan we rond acht uur weg, toch? Fijn dat ik met je mee mag!”

Okee, ik heb dus nog ruim een dag om alles voor een lang weekend in te pakken. Eerst maar eens een lijstje maken van alles wat ik nog moet doen en wat ik mee moet nemen.

Met een kop koffie op de bank een lijstje maken met de afstandsbediening in de buurt is een dódelijke combinatie, want tussen de lijstjes door een rondje zappen zorgt er voor dat ik op België 1 in een uitzending van Baantjer terecht kom die ik nog niet eerder heb gezien. (En tja, als die-hard fan en zonder reclame tussendoor kun je dan natuurlijk niet even verder met waar je mee bezig was)

Inmiddels is het 22.15 uur en ik kom er tot mijn grote spijt achter dat er nog een natte was in de machine zit. Als ik morgen weg ga, moet die was toch op zijn minst wel hangen! Na het ophangen van de was ga ik douchen, want ik ben nu toch in de badkamer. Na dit alles maak ik mijn bed op en ga er meteen maar in liggen…

Welterusten!

Vandaag heb ik vrij, maar kom er achter dat het al 9.45 uur is wanneer ik mijn bed uit rol. Ik moet nog een heleboel regelen, dus dan toch maar aan de slag. Na het checken van mijn telefoon zie ik een sms van de vriend die me zou komen ophalen. Hij moet naar Amsterdam en gaat daarna meteen door. Zijn broer komt me nu ophalen, maar al om 14.00 uur, “Da’s toch geen probleem?”

Eeuh, nee hoor…

- Wow –

Mail maakt meer kapot dan je lief is…

Is het jou weleens overkomen dat je met alle goede intenties iemand een mailtje stuurde en vervolgens compleet werd afgemaakt, omdat de persoon in kwestie jouw mening/uitnodiging/bemoediging of feedback verkeerd begreep? Mij is dat helaas meerdere keren overkomen.

Wanneer ik dezelfde persoon “live”  hetzelfde had verteld, had deze persoon mijn lichaamstaal, intonatie en gezichtsuitdrukking meegenomen in zijn of haar beeldvorming en waarschijnlijk wèl meteen begrepen wat ik bedoelde.

Hoe fantastisch e-mail, sms, whatsapp, facebook en internet in het algemeen ook zijn, face-to-face of eventueel door de telefoon werkt nog altijd het beste.

Laatst kreeg ik zelfs op deze site reacties die ik niet verwacht had op een van mijn columns. Mijn intenties en iets uitvergrootte versie van de werkelijkheid werden compleet verkeerd begrepen en zelfs als onverschillig en egoïstisch afgedaan.

Ook in mijn privéleven werd –overigens een ándere column- als kritiek beschouwd, terwijl ik alleen de waarheid op een rijtje zette.

Het gezegde “de waarheid is hard…” lijkt helaas werkelijkheid te worden.

Mijn vraag van vandaag is nu: ben ik ècht zo onverschillig en onhandig in mijn schrijven en spreken of onthouden mensen alleen het -in hún ogen- negatieve deel en slaan dát op in hun geheugen?

Alles dat zwart op wit staat, is nooit meer terug te draaien, dus het geschreven woord is evenwel een prachtig medium om op geheel eigen wijze je mening te vertolken als een machtig wapen voor anderen om het tegen je te gebruiken…

Soms weet ik niet waar ik goed aan doe bij het schrijven van een column. Houd ik het te algemeen, dan heeft niemand zin om ‘em te lezen, maar geef ik mijn ongezouten mening, dan komen daar reacties op die ik niet verwacht en die een heel eigen leven gaan leiden.

Een column is een stukje over een onderwerp dat dicht bij me staat, maar soms wordt iets een beetje kort door de bocht beschreven om het jou, de lezer van het geheel, in maximaal 500 woorden toch duidelijk te maken.

Iedere columnist heeft een eigen schrijfstijl en de stijl van de een bevalt je beter dan die van een ander, dat is begrijpelijk.

Dan rest mij nog één vraag aan jou: welk onderwerp zou jij willen lezen of waar zou je over willen discussiëren?

Dan kan ik het “bla, bla, bla…” van vandaag weer eens vervangen door iets anders!