Lijf en leden

* Doneren of niet doneren, that’s the question…*

Je lichaam is je meest waardevolle bezit. Een prachtig huis, veel geld en spullen zullen vast prettig zijn en je leven iets makkelijker maken, maar wanneer je daar niet in gezondheid van kunt genieten is de waarde relatief.
Of je wel of niet over je eigen lichaam mag beschikken na je dood kan een religieus vraagstuk zijn. Hoe je er ook over denkt, wel of geen donor worden is een moeilijk besluit. Het betekent dat je nadenkt over je eventuele overlijden en wat je met je lichaam laat gebeuren. Een ingrijpend onderwerp, misschien vermijd je het liever door er niet over na te denken.

Wanneer je er nog niet zo over hebt nagedacht of nog geen besluit hebt genomen,  is het in Nederland zo dat je dan geen donor bent bij overlijden.
Tenminste, tot voor kort…

Wie heeft de tijd eigenlijk zo hard leren vliegen?

De vakantie is nu echt voorbij. De laatste tijd staat mijn leven in het teken van “veel te veel te doen, in veel te weinig tijd”…

Mijn laatste column voor Funky Fish is daardoor alweer even geleden en dat vind ik jammer.
Mijn werkdagen zijn gemiddeld van 8.00 uur tot 17.30 uur (en tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik thuis ook nog wel eens verder ga).

Mijn to-do-list puilt uit en na iedere afgestreepte taak lijken er weer 2 voor in de plaats te komen! Als tijd echt kon vliegen, ging ik nu door de geluidsbarrière.

Jaja, iedereen heeft het weleens druk, dat weet ik heus wel, maar ik voel alleen wat ik zelf meemaak en ik benoem de feiten, zonder te willen klagen of zeuren.  Ik wilde niet weer een column overslaan, maar mijn inspiratie daalt sinds de laatste column per seconde. Ik ben benieuwd of ik ooit het absolute nulpunt ga bereiken, ik hoop grondig dat dat niet gebeurt. 

Twijfelen en weifelen…

Wat ga ik vanavond koken,  welke jurk trek ik aan naar de bruiloft morgen en wat ga ik in het weekend doen? Zomaar wat vragen waar een keuze op antwoord wacht. Dit zijn bescheiden, alledaagse vragen, maar hier kun je al over twijfelen.

Vroeger waren de vragen klein, net zoals ik: wat wil ik op mijn boterham, bij welk vriendinnetje ga ik spelen en weke kleding wil ik aan?
Later kwam daar de keuze voor een middelbare school en studie bij en ook welk bijbaantje ik zou gaan doen.
Wel of niet mee naar de kerk gaan was een praktische vraag, die meestal als uitkomst had dat ik wel mee ging. Daar had ik vrienden en vriendinnen, het was meestal leuk op de zondagschool en op kamp met elkaar was helemaal top!

Inhoudelijke vragen waar we later over begonnen te praten waren bijvoorbeeld: geloof je in God, twijfel je aan Zijn bestaan, wat geloof je nu eigenlijk precies, geloof je wat je ouders en de mensen in de kerk zeggen of heb je er zelf wel eens serieus bij stilgestaan en nagedacht?

Blingbling!

* Glitter en glamour, maar dan anders *

 

Gisteravond, toen ik na het douchen m’n haar stond af te drogen, keek ik in de spiegel. Ik zag iets wat ik helaas al eens eerder was tegengekomen, een grijze haar. Die enkele grijze haar was kort en had een iets andere structuur dan mijn andere haren. Van mijzelf ben ik donkerblond, met hier en daar wat gesmokkelde blonde en donkere plukjes die ik via de kapper heb verkregen. Die ene grijze haar was zó kort dat eruit trekken nog een hele opgave was.

Single vond ’t zinvol (3)

 * Een sprong in het diepe* 

Na een korte zaterdagnacht begon de zondagmorgen in ons chalet al héél vroeg weer! Met 5 gezellige dames, een rij voor de badkamer en een flinke kop thee om de tijd te doden en bij te kletsen, wachtten we tot iedereen klaar was en vervolgens vertrokken we blijmoedig naar de zaal voor het ontbijt. We waren laat, maar er was nog wel iets te eten te vinden.
 

Wat ik voorheen niet zo snel zou doen ging nu eigenlijk automatisch: ik liep met m’n dienblad naar een tafel waar nog een plek vrij was. Niks “comfortzone”, gewoon praten met degenen die toevallig om je heen zitten.

Na het ontbijt was er een “sing-in”. Samen zingen schept een band… Leuk om tijdens het zingen eens om je heen te kijken, iedereen uit zich op een unieke, eigen manier. Ook op deze manier leer je anderen kennen.

Single vond ’t zinvol (2)

* Een sprong in het diepe*

De vrijdagavond van het Valentijnsweekend was begonnen!
Na de cursus was er direct een pubquiz in de feestzaal. Heel gezellig, want er waren groepjes gemaakt met wie je samen zou quizzen. Weer een manier om snel nieuwe mensen te leren kennen!
Na de quiz zou er nog een feest zijn met een DJ, maar toen ben ik er even tussenuit gegaan om mijn weg naar het chalet te zoeken, mijn bed op te maken en rustig rond te kijken.

Single vond ’t zinvol (1)

* Een sprong in het diepe*                              

Het grote avontuur waar ik laatst over schreef, is alweer even voorbij. De singles-conferentie in het Valentijnsweekend zorgde voor heel verschillende indrukken. Er was heel veel te luisteren, te delen en te doen. Ik was positief en open-minded. Ik had me er niets bij voorgesteld, ik stond er helemaal nieuw in en ik zou wel merken welke ervaringen ik op zou doen en hoe het allemaal zou gaan verlopen.

Waar ik wel wat tegenop zag, was het feit dat ik (bijna) niemand kende, maar aan de andere kant was dat ook wel een voordeel. Tijdens de cursusmomenten, de groepsgesprekken, de maaltijden, de workshops en de avonden moet je toch ergens gaan zitten of staan en vrijwel alle andere aanwezigen kenden ook niemand. Dat schuift toch nèt wat makkelijker aan, omdat je niet alleen wilt zitten.

Single zoekt zinvol…

* Zinvol daten, wat is het, hoe doe ik dat en andere vragen… * 

Over een paar dagen ga ik op weg naar iets onbekends. In mijn eentje vertrek ik naar een grote groep mensen. Hoe zal het zijn, met alleen maar onbekenden? Ik neem geen vriend, vriendin, broer of zus mee. Zal ik helemaal mezelf zijn, of juist wat onzeker? Zal ik in m’n comfortzone duiken en achteraf en aan de zijkant aanwezig zijn, of ga ik eindelijk eens “los” omdat ik toch niemand ken…?

Na de reclame…

* De wereld vergaat pas na de reclame *

Een kijkje in het nieuws van afgelopen donderdagavond:

* Een IS-aanslag in Jakarta.
* Dode varkens bij een te bouwen asielzoekerscentrum in Heesch.
* Jezelf en je partner al vóór bevruchting genetisch laten testen op eventuele afwijkingen.
* Toch nog winterse neerslag veroorzaakt fikse problemen.
* Het kiezen van een nieuwe kamervoorzitter heeft nogal wat voeten in de aarde.
* In de Verenigde Staten gaat een miljardenprijs verdeeld worden onder slechts enkele mensen.

Hoe kijk jij naar het nieuws? Neem je het ter kennisgeving aan en leef je door, doe je er iets mee of doet het iets met jou?

Door televisie, internet, radio, kranten, tijdschriften en andere media is ons leven steeds meer en ongemerkt gaan bestaan uit het bekijken van reclames.

Downdaten

* Van hoogopgeleide dames en de mannen die voorbijgaan…*

Laatst las ik in de krant een opmerkelijk bericht over daten. In Nederland zijn inmiddels meer hoogopgeleide vrouwen dan mannen.

Dat artikel in de krant liet zien dat het deels niet aan de hoogopgeleide dames ligt dat ze langer single blijven. De statistieken zitten gewoon niet mee!
Steeds meer vrouwen zijn hoger opgeleid (HBO en universiteit) en mannen juist minder. Op liefdesgebied is dat blijkbaar wat lastig, want mensen zoeken meestal een partner van hetzelfde niveau.

Slippertje

Het is misschien niet helemaal wat je van me verwacht had. Eerlijk gezegd verbaas ik mijzelf ook. Hoog in het vaandel bij mij staan liefde en trouw. Hoe standvastig ik over het algemeen ook ben, vanaf vandaag is dat veranderd. Ik moet zeggen dat het me – na de eerste schok- prima bevalt, hoe verbazingwekkend het misschien ook mag lijken.

Het speelt al even, maar ik vond het niet zo nodig om het met je te delen. Ik dacht dat het je niet zou interesseren en daarom heb ik je er nooit iets over verteld. Ik ben erg tegen ontrouw, maar dit voelt niet als bedriegen. Omdat je iets begon te merken, zal ik het niet langer voor me houden. Of het jouw voorstelling van mij zal veranderen weet ik niet, maar laat het me in ieder geval uitleggen voor je je een mening vormt.

Laat het los, laat het gaan!

De deadline voor m’n column nadert en ik heb nog steeds geen onderwerp. Wat ik ook bedenk: ik vind het niet leuk genoeg, niet inspirerend genoeg, het is al eens gedaan door mij of iemand anders, het is wel erg bedacht of gewoon saai.

De tijd tikt en ik begin me een beetje gespannen te voelen. Over 54 minuten is het vrijdag, de dag dat mijn column geplaatst moet worden.
Dan herken ik een patroon dat vaker voorkomt: ik ben de hele week al over het onderwerp van mijn column aan het nadenken.

Dág fiets!

Dág fiets!

“Bicycle, bicycle”

Onderweg naar een museum met een vriendin en haar twee kinderen hoor ik haar zoontje van 8 meerdere keren “bicycle” zeggen. Het lijkt een beetje op de eerste zin van het liedje van Queen. Joost weet me zeer precies uit te leggen dat bicycle een fiets is “in het Engels”. Vervolgens grinnikt hij op de achterbank naar z’n vierjarige zusje Elisabeth, maar ik begrijp niet helemaal waarom hij dat doet. Zij zit vrolijk te kletsen en te zingen en Joost zit haar niet uit te lachen of te plagen, dus die smile moet ergens anders om zijn.

Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Pride and prejudice - Trots en vooroordeel

"Hoi, met mij. Zou ik dinsdagavond met jou mee terug mogen rijden na de vergadering? De anderen komen ook, maar iedereen heeft na die tijd iets anders te doen, komt niet met de auto of kan mij niet afzetten. Heen kom ik met het openbaar vervoer, maar zo laat ’s avonds terug gaat dat niet. Van de neuroloog mag ik nog steeds niet zelf rijden.” 

“………” 

“Okee, ik snap het.  Jammer, maar helaas. Goeie vergadering en doe je de rest de groeten?”

“Hee, lang niet gesproken! We gaan met alle meiden een fietstocht maken, zwemmen en dan uit eten. Kom jij ook?”

“Lijkt me leuk, maar ik mag nog steeds niet fietsen en zwemmen… Veel plezier dan maar, hè.”

“Hoi, met mij. Heb je zin om straks naar de film van 20.00 uur te gaan?” 

“Ja, leuk!... Oh nee, dat gaat niet, ik mag natuurlijk niet autorijden en met het OV haal ik dat niet meer.”

Ik denk heel vaak alvast voor anderen en vraag bij voorbaat al niet eens meer of ik mee mag. Ik wil niemand tot last zijn en dan nog iets: stel je voor dat ze me die lastige miss Fish vinden, die nooit eens zelf kan rijden…Dat is nog eens “Pride and prejudice”, mijn versie van “trots en vooroordeel”!

Dát kwam flink binnen… en gaat er nooit meer uit!

Inmiddels meer dan 30 (!) jaar geleden begon ik met wat ik nog steeds het liefst doe: zingen.
Thuis, op school, in de kerk, in een jongerenkoor. God loven door zang en muziek en dan het liefst meerstemmig en met een band, wow!

Toen ik 21 was, deed ik auditie voor een koor dat zeer regelmatig optrad door het hele land, om het weekend ergens anders. Tot mijn verbazing en geluk werd ik aangenomen. Vanaf toen was het elk jaar meerdere weekends zeer intensief oefenen (zaterdagmorgen tot zondagavond), om daarna het land in te gaan om God te prijzen en Zijn liefde door te geven. Ongeveer 20 nummers meerstemmig en uit het hoofd zingen blijkt een opdracht die ook de rest van het jaar oefening nodig heeft. Vaak gaven we op zaterdagavond een avondvullend concert en op zondagmorgen begeleidden we dan de kerkdienst, een samenzang of praise. Slapen in gastgezinnen of met je luchtbed in een zaaltje naast de kerk gaf alles nog meer het gevoel van eenheid. Ook de tours door Duitsland en België waren echt súperbijzonder. Muziek blijkt taaldoorbrekend, evenals Gods liefde, die we door het zingen en musiceren door mochten geven.

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!

Stress of passie?!

“Working hard for something we don’t care about is called stress; working hard for something we love is called passion!”

Terwijl ik eindelijk even een momentje voor mezelf had, vroeg ik me af wat het verschil tussen stress en passie is. Mijn hele leven staat boordevol van dingen die moeten, dingen die ik wil, dingen die nu eenmaal zo horen en dingen die op je pad komen.
In elk facet van mijn leven kan ik zowel stress als passie ervaren; de grens tussen deze twee is kleiner dan ik dacht!

Neem bijvoorbeeld mijn geloof: ik dank God voor Zijn onmetelijke liefde en ik ben een dankbare gelovige, maar ga ik naar de kerk omdat ik vind dat het zo hoort of omdat ik daar mijn geloof en blijdschap, mijn  verdriet en hoop kan delen en steeds weer vanuit Gods woord kan worden opgebouwd?

In de liefde kun je een relatie als stress of als passie ervaren;  wanneer je dat antwoord weet, zegt dat  toch vrijwel alles! Hoe retorisch kan een vraag zijn…
En nu ik single ben: voel ik stress als ik op zoek ben naar een nieuwe liefde om maar niet alleen te blijven of is het passie als ik het leven tegemoet treed, of ik nu wel of niet “de ware” zal ontmoeten… Leef je leven!

Gezond zijn is prachtig, maar hoe ga je om met een (chronische) ziekte? Is het stress als je zielig in een hoekje gaat zitten jammeren hoe naar alles wel niet is; hoe goed ik me dat soms ook kan voorstellen! Ik ben chronisch ziek, maar het is mijn passie dat ik ondanks alles tóch iets van mijn leven maak en juist kijk wat ik allemaal wel kan en heb. Die paar momenten dat ik er van baal dat ik niet alles kan neem ik voor lief, een enkel stressmoment heeft iedereen wel eens…

Is dat sporten wel zo gezond???

* wat je niet gebruikt slijt niet…* 

In een zeer ver verleden was daar de zwemles en de gymles. Ik deed zelfs mee met de zwemvierdaagse en zat ook op klassiek ballet. Nergens blonk ik echt in uit, maar ik deed het wel allemaal en meestal vond ik het erg leuk. Verder was ik een fervent skiër en fietste ik regelmatig in zo’n 40 minuten naar de middelbare school.

Na mijn studententijd bleef alleen het skiën over, slechts 1 week per jaar. Toen ik na een skiongeluk zelfs daar niet meer aan mee kon doen, hield ik het toch al niet meer zo fanatieke gesport voor gezien.
Dit duurde zeker een jaar of 2 en ik huldigde met volle energie het standpunt “wat je niet gebruikt slijt niet!”

Een fikse sportloze periode later vond ik het weer tijd om eens iets te gaan doen. Nu niet meer zozeer voor de lol maar als noodzakelijk kwaad!
Ik schreef mij in op een sportschool in de buurt en eenmaal per week bewandelde ik een circuit van indrukwekkende apparaten en machines, waarvan ik de meeste namen al weer vergeten ben. (lees: "verdrongen heb")

Mijn leven ging zo z’n gangetje, evenals mijn wekelijkse gangetje naar de sportschool. Toen zeer onverwacht mijn wereld 180 graden draaide en ik mijn plannen voor de toekomst ingrijpend moest bijstellen, verhuisde ik en stopte ik met het sporten. Ik gaf mij niet meer op bij een sportschool in de buurt, want mijn prioriteiten lagen ergens anders.

De zus die geen zus is…

In een niet zo ver verleden schreef ik een column over hoeveel soorten vriendinnen ik heb. Bijvoorbeeld: de met-mijn-moeder-kan-ik-het-goed-vinden-vriendin, de ik-zie-je-zondag-in-de-kerkdienst-vriendin, de ik-ga-ergens-heen-zal-ik-je-ophalen-vriendin, de weet-je-vwo-3-nog-vriendin en de wat-was-onze-studietijd-leuk-vriendin. 

Verder zijn er ook nog de je-bent-mijn-collega-maar-ook-leuke-borrel-vriendin, de je-bent-mijn-schoonzus-dus-ik-moet-wel-vriendin, de welke-film-kijken-we-vriendin, de zullen-we-naar-een-museum-gaan-vriendin, de ik-heb-zin-in-een-high-tea-vriendin, de ga-ook-mee-naar-dat-festival-vriendin en nog talloze andere vriendinnen die ik nu misschien vergeet. Helaas is er dan ook een rijtje vroeger-was-ik-je-vriendin, maar daar gaat het nu niet over. Op Facebook heb ik inmiddels 403 “vrienden”,  maar zeker driekwart daarvan valt in de categorie vrienden-van-vrienden.
De vriendinnen die me het dierbaarst zijn, zijn de vriendinnen-die-net-een-zus-zijn.
 
Daar zijn er weinig van, maar hoe erg is dat? Ik heb liever een paar hele goede vriendinnen dan een flatgebouw vol vage kennissen. Wel is het leuk om met alle bovengenoemde vriendinnen af en toe eens af te spreken, maar zij zijn weer meer dan vage kennissen natuurlijk.

De-vriendin-die-net-een-zus-is spreek ik niet dagelijks, maar als we elkaar zien of spreken is daar het vertrouwen dat we altijd vriendinnen blijven, hoe onze levens ook lopen. Deze vriendin kan ik alles vertellen en wederzijds is dat ook zo. Naast praten en horen, luisteren en begrijpen we ook en dat is waardevol en bijzonder.