Hero for zero!

Drup… Drup… Drup…

Drommels, drommels en nog eens drommels. Mijn kraan lekt, en ik krijg hem met geen mogelijkheid helemaal dicht. Het met spoed geplaatste afwasteiltje is binnen no-time vol. De buurman laat zien dat ik mijn kraanleertje moet vervangen en ik ontkalk de hele boel maar meteen, wat geen overbodige luxe blijkt. Alles sluit weer goed en lijkt als nieuw. Als ik op Google kijk, zie ik dat een druppelende kraan minstens 75 liter water per dag kan verspillen. 75 liter! 

“Je geld of je leven…”

 Op televisie zapte ik laatst een rondje en zo kwam ik terecht bij een quiz waar het te winnen bedrag per vraag steeds hoger werd. De man in de stoel had blijkbaar al veel vragen goed beantwoord toen ik begon te kijken, want met zijn volgende vraag zou hij € 250.000,- kunnen winnen!

In plaats van dit bedrag dankbaar aan te pakken, gokte hij met dit geld om er € 500.000,- van te kunnen maken. Hij twijfelde enorm over het antwoord, maar de hoogte van het te winnen bedrag lonkte zó, dat hij door speelde. Uiteindelijk gokte hij goed. Nógmaals zo’n gok wagen durfde hij toch niet, dus bijna lètterlijk gek van opwinding verliet meneer de stoel. De € 1.000.000,- werd niet gewonnen, maar de helft ervan is al een enorm bedrag! Toen ik me probeerde voor te stellen hoeveel geld dat is, bedacht ik dat ik daar ongeveer 4 x mijn benedenwoning met tuin voor zou kunnen kopen…

Ik bleef nog even over al dat geld nadenken en vroeg me af of ik wel of niet zoveel geld zou willen winnen. In eerste instantie dacht ik:”ja, ik wil dat geld echt wel winnen!”.

Misschien kun je dan eventuele zorgen afkopen, maar veel bezitten zorgt aan de andere kant misschien juist wel voor meer zorgen.

Ja, ook ik ben lid van een loterij – die veel goede doelen namens mij steunt, want veel heb ik nog niet gewonnen de afgelopen jaren-, dus ik sta ook niet uiterst negatief tegenover het winnen van geld.

Wat wil ik dan eigenlijk en wat vind ik nu echt?

Wát een gát!!!!!!!

Mensen, mensen, wat een gat zag ik afgelopen week! Flink aan de maat, niet meteen zichtbaar, maar toch ook niet te missen…

Een gat is nu niet het eerste waar ik op let bij de mensen die ik tegenkom, maar wanneer er werkelijk niet meer omheen te kijken valt, ga je je toch wel afvragen hoe iemand aan zo’n gat komt.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het met mijn gat redelijk gesteld is. Het kan kleiner, maar ook groter, dus voorlopig zit ik goed.

Helaas ligt het bedrijf van een vriendin van mij op zijn gat, de directeur zag er geen gat meer in, dus voor iedereen was daar het gat van de deur! Nu hoop ik dat ze niet in een zwart gat zal vallen, maar voor een keertje heeft ze het er eens van genomen en een gat in de dag geslapen. Er blijkt wel dat ze niet voor één gat te vangen is, want ze is meteen weer gaan solliciteren. De komende tijd zal ze het ene gat met het andere moeten dichten en zal het gat in haar hand moeten verdwijnen, maar wanneer ze nieuw werk heeft gevonden, zal ik samen met haar een gat in de lucht springen!

Het grote geld gaat shoppen...

… en deze keer eens niet met hun “P.C. Hooft-tractor” in de Amsterdamse Pieter Cornelisz Hooftstraat - Oud-Zuid neem je dan trouwens wel héél letterlijk, want de genoemde dichter en toneelschrijver overleed al in1647! - maar vrijwillig op het platteland. Ik weet eigenlijk niet of de tuin van een landgoed en de buitenomgeving van een kasteeltje wel als platteland bestempeld mogen worden, maar buiten is buiten!

Sinds een half jaar ben ik bekend met het fenomeen countryfair. Dit is een chique vorm van de jaarmarkt bij jou in de stad of het dorp. De gemiddelde bezoeker heeft een villa, een jeep, statistisch gezien 2,2 kinderen, een labrador en vooral veel geld waar weinig over gesproken wordt.

Om de countryfair alleen al te mogen betréden moet er een entreeprijs worden betaald! Maar dan krijg je wel een plattegrond van de kramen, zijn er parkeerwachten en mag je gratis parkeren op het gras en de modder aan de rand van het gebied. Vervolgens loop je nog zeker een kilometer over metalen en houten plankiers, tot je bij de ingang komt.

Het doel van de fair: de sfeer van het buitenleven proeven, genieten van de prachtige aankleding en gemoedelijke sfeer. Een countryfair besteedt veel aandacht aan de kwaliteit van het luxere leven. Op de fair zijn de meest uiteenlopende unieke producten te vinden, vaak met de hand en op maat gemaakt.

Voor de echte fijnproevers zijn er veel kramen vol heerlijkheden, gemaakt van eerlijke producten. Verder zijn er workshops, je kunt er bijzondere wijnen, kazen en andere gerechten leren kennen en je proeft over het algemeen biologisch geteelde producten.

Kleding, schoenen en accessoires worden niet vergeten (de gemiddelde tas kost € 245,- en sommige laarzen en jassen zijn niet eens geprijsd!). Gedurende de dag zijn er enkele modeshows waar diezelfde kleding, schoenen en accessoires geshowd worden.

Wanneer je nu denkt dat er vooral dames rondlopen heb je het mis. De meeste dames zijn inderdaad met vriendinnen en hun hond, maar er zijn ook vrouwen die hun man zo ver hebben gekregen om mee te gaan. Deze mannen sjokken in hun bordeauxrode broek en streepjesoverhemd achter hun eega aan en trekken gewillig hun portemonnee voor een slokje champagne, een handgemaakte sjaal, een van de vele sieraden, whitewash-accessoires voor in huis of antiek zilver.

Maar diezelfde heren worden zeker niet vergeten. Je vindt er namelijk ook klassieke Engelse auto's, sigaren, roofvogelshows en fraaie handgemaakte leren maatschoenen.

Heb ik dan een villa, statistisch gezien 2,2 kinderen, een labrador en veel geld? Nee! Maar de lol voor “het gewone volk” is het kopen van die paar spullen die ook voor onze portemonnee te behappen zijn en vooral het kijken en luisteren naar de rijke medemens die probeert zo gewoon mogelijk te doen!

Joepie, wanneer is de volgende…?!