Wie heeft de tijd eigenlijk zo hard leren vliegen?

De vakantie is nu echt voorbij. De laatste tijd staat mijn leven in het teken van “veel te veel te doen, in veel te weinig tijd”…

Mijn laatste column voor Funky Fish is daardoor alweer even geleden en dat vind ik jammer.
Mijn werkdagen zijn gemiddeld van 8.00 uur tot 17.30 uur (en tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik thuis ook nog wel eens verder ga).

Mijn to-do-list puilt uit en na iedere afgestreepte taak lijken er weer 2 voor in de plaats te komen! Als tijd echt kon vliegen, ging ik nu door de geluidsbarrière.

Jaja, iedereen heeft het weleens druk, dat weet ik heus wel, maar ik voel alleen wat ik zelf meemaak en ik benoem de feiten, zonder te willen klagen of zeuren.  Ik wilde niet weer een column overslaan, maar mijn inspiratie daalt sinds de laatste column per seconde. Ik ben benieuwd of ik ooit het absolute nulpunt ga bereiken, ik hoop grondig dat dat niet gebeurt. 

Russisch roulette

* Sporten voor wat je waard bent* 

Je sport een beetje, je sport wat vaker en naast dat je het leuk vindt, merk je dat je er ook goed in bent. Jij en de mensen om je hen besluiten dat jij steeds vaker mag gaan trainen en al je tijd en geld gebruik je om topsporter te worden. Na jaren trainen kom je aan de top en ben je één van de beste sporters van het land!

Trots op je huidige prestaties, maar vooral ook van plan om nóg beter te worden, voer je je doorzettingsvermogen en wilskracht steeds verder op. En dan… je bent de beste, maar je merkt dat het lastiger wordt om ook zo goed te blijven. Je huidige prestaties kun je volhouden, maar jezelf verbeteren wordt steeds moeilijker.

En dan is daar de verleiding om op internet eens rond te kijken hoe je met vitamines en preparaten je lijf verder kunt helpen in de drang naar meer sportief succes.
 

Get a lífe!

* Een greep uit de dagelijkse belevenissen van de onbekenden om mij heen *
 

Als single in deze wereld hoor je nog wel eens wat om je heen, omdat je lang niet altijd met iemand samen ergens bent of samen iets onderneemt.

Blingbling!

* Glitter en glamour, maar dan anders *

 

Gisteravond, toen ik na het douchen m’n haar stond af te drogen, keek ik in de spiegel. Ik zag iets wat ik helaas al eens eerder was tegengekomen, een grijze haar. Die enkele grijze haar was kort en had een iets andere structuur dan mijn andere haren. Van mijzelf ben ik donkerblond, met hier en daar wat gesmokkelde blonde en donkere plukjes die ik via de kapper heb verkregen. Die ene grijze haar was zó kort dat eruit trekken nog een hele opgave was.

Dát had ik niet verwacht!

* Het leven is soms een carnaval…
De zin en onzin van herrie en huisdieren*

In mijn jaren ’30 benedenwoning ben ik inmiddels al een paar maanden gewend aan het feit dat mijn bovenbuurvrouw op dit moment vooral bij haar vriend is. Ergo: als ik mijn zangkwaliteiten onder de douche wil testen of ongegeneerd met dozen en spullen wil slepen, kan dat zomaar. Boven mij is het over het algemeen lekker rustig.
Omdat ze zo vaak weg is, hadden we afgesproken dat ik een beetje zou opletten of er iets anders dan anders is. Vorige week begon me een hele serie geluiden op te vallen die ik niet van de bovenbuurvrouw gewend was. En dat in een huis waarvan ik dacht dat het onbewoond was.

De herrie is heel divers: “Stamp, knal, boink, bam, trippel, woesj, tril, boehoehoe, val, tingeling…”

Wat nou nou!

“Zou je, voor je weggaat, nog even…”
“Vergeet je niet dat je…”
“Let op dat je op tijd komt bij…”
“Het moet ècht nú af, dus…”
“Wat ga je doen, nu … ziek is?”
“Neem je onderweg nog wat boodschappen mee naar huis..?”
“Heb je aan de verjaardag gedacht en een cadeautje gekocht…?” 
Doodmoe op de bank en stresshormonen gieren door m’n lijf.

“Als je het niet meer trekt… moet je duwen!”

De afgelopen tijd ging er bij Miss Fish thuis het een en ander kapot. De vaatwasser en de ovenfunctie van de combimagnetron waren al eerder opgehouden met werken, maar nu hielden ook de CV-ketel, de magnetronfunctie en de wasmachine het voor gezien.

Na enig speuren op internet bedacht ik welke apparaten me wel geschikt leken en zo bestelde ik allereerst een CV-ketel, met monteurs erbij, om het gevaarte op te hangen en aan te sluiten.
De oude ketel was inderdaad volledig de pijp uit en het vervangen werd door twee vrij vakkundige heren uitgevoerd. Ze deden er wel enorm lang over en moesten nog een keer terugkomen om iets af te maken. 
Nu, enkele weken later, zie ik af en toe een drupje aan een slang hangen en ik vraag me voorzichtig af hoe dit komt, of het kwaad kan en of ik de heren monteurs nog eens moet bellen…

Valentijntjesdag

* Valentijntje versus Roosmarijntje *

Valentijnsdag komt er aan!

Ben je single en dateloos voor 14-2-2015? Ga met je laptop bij de brievenbus zitten, zodat je de bergen (anonieme) brieven, kaarten en  e-cards ontvangt zodra ze bezorgd worden. Heb jij zelf iemand iets gestuurd? Leuk! Nu maar wachten op een eventuele reactie…

Hoe staat het met de liefde zoals je er in je dromen over denkt en hoe is het met de liefde in de werkelijkheid?

Ik ben voor je gevallen!!!

              
Gistermorgen hielp ik een meneer die van zijn fiets gevallen was overeind. Hij was nogal rot terechtgekomen, maar we stonden bij een dokter-, tandarts- en fysiopraktijk voor de deur. Hij moest bij de tandarts zijn en ik hoefde hem echt niet te helpen of naar de dokter te brengen.
Omdat ik zelf ook een afspraak had, ben ik weggegaan toen ik zeker wist dat mister x bij de tandarts was aangekomen.

Maar, toeval of niet, aan het eind van de middag val ik zelf vol voorover op de straat, tegen de stenen containers. Geschaafde, blauwe en dikke knieën, jeans stuk, geschaafde handen en ga nog maar even zo door...
 
Een vriendelijke meneer van een jaar of 50 schraapte mij van de tegels. Net zoals de man van vanmorgen tegen mij zei, zeg ik nu ook zelf dat het wel lukt en ik verder wel alleen naar huis kan lopen. Maar ondertussen denk ik héél wat anders dan ik daadwerkelijk met de wereld deel.

Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Pride and prejudice - Trots en vooroordeel

"Hoi, met mij. Zou ik dinsdagavond met jou mee terug mogen rijden na de vergadering? De anderen komen ook, maar iedereen heeft na die tijd iets anders te doen, komt niet met de auto of kan mij niet afzetten. Heen kom ik met het openbaar vervoer, maar zo laat ’s avonds terug gaat dat niet. Van de neuroloog mag ik nog steeds niet zelf rijden.” 

“………” 

“Okee, ik snap het.  Jammer, maar helaas. Goeie vergadering en doe je de rest de groeten?”

“Hee, lang niet gesproken! We gaan met alle meiden een fietstocht maken, zwemmen en dan uit eten. Kom jij ook?”

“Lijkt me leuk, maar ik mag nog steeds niet fietsen en zwemmen… Veel plezier dan maar, hè.”

“Hoi, met mij. Heb je zin om straks naar de film van 20.00 uur te gaan?” 

“Ja, leuk!... Oh nee, dat gaat niet, ik mag natuurlijk niet autorijden en met het OV haal ik dat niet meer.”

Ik denk heel vaak alvast voor anderen en vraag bij voorbaat al niet eens meer of ik mee mag. Ik wil niemand tot last zijn en dan nog iets: stel je voor dat ze me die lastige miss Fish vinden, die nooit eens zelf kan rijden…Dat is nog eens “Pride and prejudice”, mijn versie van “trots en vooroordeel”!

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!

Stress of passie?!

“Working hard for something we don’t care about is called stress; working hard for something we love is called passion!”

Terwijl ik eindelijk even een momentje voor mezelf had, vroeg ik me af wat het verschil tussen stress en passie is. Mijn hele leven staat boordevol van dingen die moeten, dingen die ik wil, dingen die nu eenmaal zo horen en dingen die op je pad komen.
In elk facet van mijn leven kan ik zowel stress als passie ervaren; de grens tussen deze twee is kleiner dan ik dacht!

Neem bijvoorbeeld mijn geloof: ik dank God voor Zijn onmetelijke liefde en ik ben een dankbare gelovige, maar ga ik naar de kerk omdat ik vind dat het zo hoort of omdat ik daar mijn geloof en blijdschap, mijn  verdriet en hoop kan delen en steeds weer vanuit Gods woord kan worden opgebouwd?

In de liefde kun je een relatie als stress of als passie ervaren;  wanneer je dat antwoord weet, zegt dat  toch vrijwel alles! Hoe retorisch kan een vraag zijn…
En nu ik single ben: voel ik stress als ik op zoek ben naar een nieuwe liefde om maar niet alleen te blijven of is het passie als ik het leven tegemoet treed, of ik nu wel of niet “de ware” zal ontmoeten… Leef je leven!

Gezond zijn is prachtig, maar hoe ga je om met een (chronische) ziekte? Is het stress als je zielig in een hoekje gaat zitten jammeren hoe naar alles wel niet is; hoe goed ik me dat soms ook kan voorstellen! Ik ben chronisch ziek, maar het is mijn passie dat ik ondanks alles tóch iets van mijn leven maak en juist kijk wat ik allemaal wel kan en heb. Die paar momenten dat ik er van baal dat ik niet alles kan neem ik voor lief, een enkel stressmoment heeft iedereen wel eens…

Is dat sporten wel zo gezond???

* wat je niet gebruikt slijt niet…* 

In een zeer ver verleden was daar de zwemles en de gymles. Ik deed zelfs mee met de zwemvierdaagse en zat ook op klassiek ballet. Nergens blonk ik echt in uit, maar ik deed het wel allemaal en meestal vond ik het erg leuk. Verder was ik een fervent skiër en fietste ik regelmatig in zo’n 40 minuten naar de middelbare school.

Na mijn studententijd bleef alleen het skiën over, slechts 1 week per jaar. Toen ik na een skiongeluk zelfs daar niet meer aan mee kon doen, hield ik het toch al niet meer zo fanatieke gesport voor gezien.
Dit duurde zeker een jaar of 2 en ik huldigde met volle energie het standpunt “wat je niet gebruikt slijt niet!”

Een fikse sportloze periode later vond ik het weer tijd om eens iets te gaan doen. Nu niet meer zozeer voor de lol maar als noodzakelijk kwaad!
Ik schreef mij in op een sportschool in de buurt en eenmaal per week bewandelde ik een circuit van indrukwekkende apparaten en machines, waarvan ik de meeste namen al weer vergeten ben. (lees: "verdrongen heb")

Mijn leven ging zo z’n gangetje, evenals mijn wekelijkse gangetje naar de sportschool. Toen zeer onverwacht mijn wereld 180 graden draaide en ik mijn plannen voor de toekomst ingrijpend moest bijstellen, verhuisde ik en stopte ik met het sporten. Ik gaf mij niet meer op bij een sportschool in de buurt, want mijn prioriteiten lagen ergens anders.

Samen douchen met jou!

Laatst kwam ik je per toeval tegen in de supermarkt. Ik liep je meerdere keren voorbij, maar uiteindelijk bleef ik toch staan. Je bent niet helemaal mijn type, als we puur op uiterlijk afgaan. Ja, je glimlach is schattig en je kale hoofd heeft ook wel iets, maar een oorbel en strakke witte kleding doet het niet helemaal voor mij. Ik val ook niet echt op bodybuilders, maar een man met spieren is soms toch wel leuk!
 

Ik merkte weer eens dat ik niet zo oppervlakkig ben dat alleen uiterlijk belangrijk is. Om één of andere reden besefte ik dat ik je per direct beter wilde leren kennen.

Iets wat ik anders nooit doe; na het afrekenen bij de kassa mocht je met me mee naar huis. Na het opruimen van de boodschappen, het koken en eten wist ik al veel meer van je. ’s Avonds wilde ik gaan douchen. En… tot mijn grote verbazing vroeg ik niet of je naar huis ging, maar juist of je wilde blijven.
 

O, O, O… - opruimen, ordenen en organiseren-

Als mijn moeder vroeger weer eens zei dat ik m’n kamer moest opruimen, was er –na enig morren en enige tijd – uiteindelijk een opgeruimde kamer te zien. Dat wil zeggen: op het oog was alles weer netjes. Dat ik alles wat er op de grond lag in één graai in de laden onder het bed had gestopt, zag niemand en ik was vrij vlot klaar. Boeken, schoenen, schone en vuile was, cd’s, muziekboeken, knuffels, spelletjes en overig speelgoed lagen door elkaar in een grote wanorde, maar er zat een kastdeur voor, dus wat maakte het uit?!
 

Makkelijk en snel klaar zijn waren mijn drijfveren, een echt opgeruimde en geordende kamer kon me niet zo boeien. Als het ècht te gek werd, zag ik dat ook wel in en deed ik een poging om alles goed op te bergen, maar op één of andere manier kwam het er maar een enkele keer per jaar van om daadwerkelijk op te ruimen.

Na mijn studie betrok ik een huurhuis en vertrok ik uit mijn ouderijk huis. Op dat moment drong tot mij door hoeveel spullen ik eigenlijk had vergaard de afgelopen jaren. Nu ik zelf verantwoordelijk werd voor een woonruimte en mij niet langer gevraagd werd of het niet eens tijd werd om op te ruimen, begon ik het nut van ordenen en organiseren in te zien.

Met je mond vol tanden…

Om nu te zeggen dat je met mij een ware voetbalfan te pakken hebt is een groot woord. Ik kijk vrijwel nooit en zelfs nu, tijdens het WK, heb ik te weinig rust in mijn achterste om een hele wedstrijd Nederland tegen wie-dan-ook uit te zitten. Wel vind ik het natuurlijk leuk wanneer Holland wint en “de leeuw niet in z’n hempie staat”!

Maar zelfs mij bereikte via via het nieuws van “dé beet”. De wereld viel compleet over de beet van Suarèz tijdens de WK-wedstrijd van Uruguay tegen Italië. Het is dan ook uitermate agressief gedrag. Waarom zoveel bewust geweld gebruiken, het is “toch maar een spelletje…”? Helaas, die tijd is al lang voorbij, voetbal is serious business.

Waarom reageert men nu zo verontwaardigd op “de beet” terwijl er lang niet altijd meer van wordt opgekeken wanneer een speler onderuit geschopt wordt? Dat doet toch ook zeer?!

Ik denk dat bijten agressiever overkomt. Bijten kun je misschien associëren met beestachtig gedrag. 

Nerd 2.0 !

 Nerds, van die echte!
Bekend vanaf de jaren ’70, ’80 en ’90, met vettig haar in een zijscheiding. Hoeveel vooroordelen kun je over één persoon kwijt? Let maar eens op:
Een stuntelige jongen met een donkere, toentertijd ontzettend NIET hippe bril. Natuurlijk ook met een grof gebreide trui met ingebreide motiefjes of geruite bloes waren de standaarduitrusting.

Nerds leken vrijwel altijd jongens te zijn. Stil en verlegen, heel intelligent, maar niet als het ging om het aangaan en onderhouden van vriendschappen, laat staan bij het aanspreken van dat ene speciale, lieve, leuke, slimme meisje.
Bij een toevallige blik schoten de vlekken in hun nek en stonden de handen vol zweet.
 

Ze waren goed dan wel briljant in wiskunde en andere exacte vakken, whizzkids met computers. Andere vooroordelen: het is vast een gamer, met een enkele dwangneurose à la Sheldon Cooper.

In de pauze op school zaten ze vast vaak alleen, of bij een enkele andere nerd. Ze werden daardoor waarschijnlijk weinig uitgenodigd voor een feestje, en alleen bij een repetitie schoof er iemand naast hen aan tafel.

Nerd stond gelijk aan slim, maar een tikje sneu…

Dat dit niet geheel en al mijn persoonlijke mening is, lijkt me duidelijk, maar wat is het leuk om te overdrijven in het beschrijven van vooroordelen ;-) .

Nu is alles anders. Nerds zijn cool! Zet een dikgerande bril op, eventueel met pleister, pak een ruitjesoverhemd, hoogwaterbroek, bretels, gestreepte sokken en desgewenst een vlinderstrikje. Een invasie van nerds. Ook zijn er op heden meisjesnerds. Nerd is een geuzennaam geworden.

De nerd is tegenwoordig een geaccepteerd persoon in een zeer kleurrijke samenleving…. Maar daarmee is het woord nerd de ware betekenis misschien een beetje kwijtgeraakt. Wil je op een nerd lijken, wil je een nerd zijn, of bèn je er echt eentje? Een doordenkertje, maar that’s the question!
Wanneer ik naar mijn profielfoto kijk, moet ik bekennen dat ik ook wel een heel geschikte bril draag. Die heb ik niet gekocht om de übernerd te lijken, maar ben ik nu een nerd of niet?

En hoe noemen we voortaan die échte nerd, die nog altijd moet bestaan, spelend op zolder met zijn bejaarde games, studerend, strips sparend of tien uur per dag online? Hoogste tijd voor zijn coming-out. De wereld wacht op hem, de nerd 2.0.

Of je nu een echte nerd bent of er slechts voor een avondje op één wil lijken; er is binnenkort een Nerd Fest en kun je helemaal los.

Leef je uit op het thema ‘Nerd’ door je in stijl te kleden. Tips voor de heren: tik een hoogwaterbroek op de kop en draag die met bretels. Trek een strakke zijscheiding in je haar en gebruik brylcreem voor de finishing touch. Suggesties voor de dames: draag een broekrok of een overgooier met kniekousen. Heb je lang haar, maak dan twee vlechtjes, twee staartjes of een knotje. Een bril met een echt ‘vet’ montuur is het ultieme nerdy accessoire.

Ik ben benieuwd; hoe vond je het om mee te feesten als nerd? Laat het maar weten in een reactie, ik ben héél nieuwsgierig!

Leuker kunnen we het niet maken…

Over enkele dagen wordt er van je verwacht dat je alles wat met belasting te maken heeft, hebt ingediend, op welke wijze dan ook. Ook al is de gewenste datum al járen 1 april, het is nog nooit een grapje geweest…

Dit wordt verder geen droge verhandeling over het Nederlands belastingsstelsel, maar met dit in mijn achterhoofd moest ik afgelopen week eens aan al die “toppers” denken, die voor slechts enkele dagen in Nederland neerstreken. Natuurlijk is het goed voor de naam van een land en financieel zal het ook best gunstig zijn, al die toppers, die vliegtuigen vol zakenmannen en beveiliging meenemen. Maar de belastingbetaler ziet niet concreet hoe “hun” geld wordt gebruikt om zo’n top te organiseren!

Een beetje boel broederliefde

Wie is jouw voorbeeld? Op wie zou jij willen lijken? Misschien denk je nu aan een superheld, filmster, artiest, een vriendin met haar mooie gezicht of aan die intelligente vriend, maar die bedoel ik deze keer niet. Heb jij een Bijbels voorbeeld? Ik vind het bijzonder dat in de Bijbel niet alleen Jezus als voorbeeld dient, maar ook Mozes, David, Paulus en nog veel meer 'gewone' mensen. Zo hoorde ik laatst iemand Filemon noemen. Zijn liefde en geloof zorgden ervoor dat de mensen in zijn omgeving een gemeenschap konden worden, een huisgemeente. 

Misschien weet je het uit ervaring, maar het met elkaar gemeente zijn is af en toe best ingewikkeld. Hoe ga je met elkaar om?
We zijn net mensen ;-) , met de één kun je nu eenmaal beter opschieten dan met de ander, hoe je misschien ook je best doet. Kijk niet alleen om je heen, maar neem vooral ook een kijkje in je eigen hoofd en je eigen hart. Misschien moet niet de buitenwereld zich aanpassen, maar kun jij zelf veranderen.