Hero for zero!

Drup… Drup… Drup…

Drommels, drommels en nog eens drommels. Mijn kraan lekt, en ik krijg hem met geen mogelijkheid helemaal dicht. Het met spoed geplaatste afwasteiltje is binnen no-time vol. De buurman laat zien dat ik mijn kraanleertje moet vervangen en ik ontkalk de hele boel maar meteen, wat geen overbodige luxe blijkt. Alles sluit weer goed en lijkt als nieuw. Als ik op Google kijk, zie ik dat een druppelende kraan minstens 75 liter water per dag kan verspillen. 75 liter! 

Gevrijwilligd

Ongeveer twee- à driemaal per maand kies ik er voor om met 9 anderen activiteiten zoals strandwandelen, squashen, klimmen, tennissen, bowlen, zwemmen, film kijken, barbecuen en Bijbelstudies voor te bereiden en te organiseren voor 30 tot 65 jongeren tussen de 12 en 20 jaar. We vergaderen daar gemiddeld eenmaal per maand over en plannen dan vooruit.  Verder gaan we ook op kamp met een grote groep van ca. 80 jongeren uit het hele land. In de zomer een week en tussendoor nog wat weekenden op stap. Erg leuk, bijzonder en waardevol, maar soms vermoeiender en ingrijpender dan mijn dayjob.

De lichte lach

Ik stress over de stoep op weg naar huis. Ik moet dwars door het drukke centrum een heel eind lopen, omdat ik niet mag fietsen en autorijden. Het is 17.30 uur en héél veel andere mensen lopen kriskras door elkaar.
Het is duidelijk dat ik niet de enige ben die naar huis gaat. Een oplettende voorbijganger zou mij waarschijnlijk typeren als lichtelijk geïrriteerd, met een beginnend kort lontje, aangezien ik met stevige pas doorloop en door de manier hoe ik kijk. Maar waar maak ik me eigenlijk druk om; ik ben maar op weg naar huis. 

Het verkeerslicht staat op groen en ik steek de straat over. Dan zie ik ineens een lach tussen alle haastige, drukke en ietwat norse gezichten. De lach en de lieve blik in het gezicht van een oud-collega. We wisselen een paar woorden, ze vraagt ècht gemeend hoe het gaat en wil ook luisteren naar het antwoord. Door haar reactie verander ik ook. Ik wil ook werkelijk naar haar luisteren in plaats van snel door te lopen en een obligaat “hoe gaat het?””ja, goed”… We wensen elkaar nog een goede dag toe. Toch race ik weer verder om snel thuis te zijn.

“Onkruid bestaat niet”

Op de basisschool had ik in groep 8 een meester die dit regelmatig zei. Hij was van mening dat elke plant, struik, bloem, kruid, gras, mos en boom prachtig was. Elk gewas met z’n eigen kenmerken is ook bijzonder, dat ben ik wel met hem eens. Wij noemen iets onkruid wanneer het groeit op een plek die wij niet wenselijk vinden.

Nu, ca. 24 jaar en 6 huizen verder, ben ik er achter dat ik een persoon ben voor een mooie tuin met weinig onderhoud. Buxus, olijfboom, rozen, kruiden, lavendel, witte kiezels (de tuin van Versailles, maar dan net ietsje kleiner), houten schutting en mooie tuinmeubelen kan ik buitengewoon appreciëren.

Laat iemand anders maar lekker z’n gazon maaien, de coniferenhaag snoeien en alle borders ontdoen van dode eenjarige planten of de –niet zo- winterharde planten en bloemen. Dit heb ik zelf ook 7 jaar gedaan, maar dat is nu afgelopen…

Nu je weet wat ik mooi vind in een tuin, kun je hieronder lezen hoe mijn tuin er daadwerkelijk bij ligt.

- ca. 1250 kilo kleine kiezels op anti-worteldoek en staptegels om door de tuin te kunnen lopen.

- een olijfboom(pje) en een hortensia (beiden in een steigerhouten bloembak van www.wood-ware.nl)

- 3 metalen bakken vol prachtige lavendel die al ruim 4 jaar mee gaan. 2 à 3x snoeien per jaar en ze komen steeds opnieuw uit! Bloemen drogen en je hebt er binnen ook nog iets aan.

- een loungestoel en –bank met daarnaast een hardhouten schutting en een grote witte schuur.

Bips

In de belevingswereld van de 27 bloedjes van 7 en 8 jaar in mijn groep 4 zou je denken dat “bips” of desnoods “billen” de woorden zijn die gebruikt worden voor het achterwerk. Tot mijn verbazing hebben enkele kinders het over “reet”, “gat” en “kont”. Oké, als ik mijn best doe kom ik ook een eind: “Achterste, achterwerk, toges, anus, aars, derrière, zitvlak, poepgat, hol” en ga nog maar even zo door, maar dit soort taal bezig ik niet in de klas. Thuis eigenlijk ook niet…

Naast op mijn eigen taalgebruik te letten, word ik momenteel erg bepaald bij het beschaafd gebruiken van de Nederlandse taal door de kinderen. Flap ik er privé nog wel een enkele “sh*t” of “k*t” uit, op school kan dat natuurlijk niet. Op school ben ik niet snel boos of geïrriteerd gelukkig, maar gaat er af en toe iets mis, dan is “verdraaid”, of “oeioeioei” toch wel de grens.

Kan het dat ik je niet ken?

Je bent vrijwel nieuw in een gezelschap, want een vriendin wil toch wel erg graag dat je op haar verjaardag komt. De anderen kennen elkaar al heel lang. De jou welbekende familieleden en vrienden zijn er niet, dus je zit er als nieuweling een beetje bij. En ja hoor, binnen een minuut gebeurt het al: allerhande mensen die je niet kent passeren mondeling de revue.

„Dat moet je echt aan Pepijn vragen, die weet daar wel raad mee!” En: „O ja, typisch een Linda-reactie, echt zo van ‘ik laat me niet zomaar álles zeggen!”. Oei, wéér iemand die niet in je sociale systeem voorkomt: Wie is die Alex waar ze het over hebben? Kan ik vragen wie Alex is? Had ik Alex al lang moeten kennen?

De mensen die je niet kent worden kleurrijk nagedaan, hun stemmen worden ook geïmiteerd. Er wordt gelachen. Waren ze er maar bij!

Je kunt hier op verschillende manieren op reageren. 

Wat wil je nou…?!

- over verschillen, overeenkomsten, respect, vriendschap en omgaan met elkaar-

Reageren op berichten op bijvoorbeeld Twitter of Facebook doe ik weinig en vind ik zéker moeilijk wanneer het over verschillende meningen gaat.

Met enige regelmaat lijken berichten en reacties te gaan over wie "het meest gelijk" heeft. In het dagelijks leven, tijdens gesprekken met familie, vrienden, bekenden en/of collega’s zijn die verschillen er ook, maar face to face praat toch fijner. De gezichtsuitdrukking, het stemgebruik, de interactie maakt dat de nuance direct te herkennen is.

Ik heb zeker de wijsheid niet in pacht en ik hoef absoluut geen gelijk te krijgen, daar is mijn column niet voor bedoeld. Hier spreekt een hart dat de onderlinge liefde zoekt.

Wanneer je iets zegt waar een ander het niet mee eens is, is een sneer (vaak onbedoeld) zo neergelegd, blijkt tot mijn spijt ook op Twitter en Facebook. Dit trek ik mij aan. Wanneer je iemands mening deelt; prima! Maar veeg niet een anders mening zomaar van tafel.

Kipje de achterste

Waarom willen mensen zo graag haantje de voorste zijn? Kijk maar eens goed rond. Je ziet het overal. In de supermarkt proberen pinnige dames, quasibekakte studenten en gehaaste vaders stiekem voor te dringen als je even niet oplet en vlak ook zeker de wachtrijen voor attracties in pretparken en de kaartverkoop voor bioscopen, festivals en concerten niet uit! 

In sommige situaties kan ik me best voorstellen dat iemand gebruik probeert te maken van de onoplettendheid van een ander om zo wat tijd te besparen. Er zijn echter situaties waar dit voorpiepgedag niets oplevert. Neem bijvoorbeeld het vliegtuig. Als je wel eens gevlogen hebt, weet je dat er op je ticket staat dat je 30 minuten voordat het vliegtuig vertrekt kan gaan boarden. Vaak staat de helft van de passagiers al ruim voor die tijd lichtelijk geïrriteerd in de rij om het vliegtuig te kunnen betreden. Stel dat ze de vlucht missen! Eenmaal door de controle sta je vaak nog te wachten in de slurf en daarna in het gangpad op je voorgangers die alle spullen in de bagageruimten proberen te proppen. Op je ticket staat een stoelnummer, dus je plaats is ook al bepaald. Waarom dan zo ongeduldig om als eerste in het vliegtuig te zitten? Je kunt de hele weg nog zitten, loop lekker een rondje, shop even of neem iets te drinken.

Hoe zou het nú gaan?

Toen Sjawoe’ot  begon, 7 weken na Pesach, waren de vrienden bij elkaar om samen feest te vieren met anderen.

Ineens klonk er een hard geluid alsof het enórm waaide in huis.  Het geluid was er wel, maar alle rolgordijnen, lampen, fotolijstjes en schilderijen hingen gewoon stil. De mensen keken elkaar vreemd aan, want het leek wel of iedereen vlammen op zijn of haar hoofd had! Er werd even gedacht aan tv-programma’s als “Pranked”, “Mythbusters” of “Don’t try this at home”, maar dat bleek niet het geval.

Allemaal begonnen ze in andere talen te praten en ook op Facebook, Whatsapp, e-mail, LinkedIn, in sms’jes en zèlfs op Twitter verschenen berichten in talen die men gewoonlijk niet sprak. Heel bijzonder was het, dat iedereen elkaar toch prima begreep!

Dit kon maar door één iets veroorzaakt worden, de Heilige Geest was actief bezig…

Kroningskriebels

De afgelopen maanden sluipt het nieuws van de troonswisseling steeds actiever de huiskamers in, maar nu de abdicatie nog slechts dagen verwijderd is, waart er een soort oranje gloed door het land. Artikelen in kranten en tijdschriften en programma’s op televisie en radio lijken nergens anders meer over te gaan.  Het afgelopen interview met het aankomende koningspaar laat nog maar eens zien dat kroonprins Willem-Alexander en zijn Maxima hun taken zeer serieus nemen, maar deze ook met humor en eerlijkheid zullen aangaan.

Afgelopen donderdag kwam de burgemeester persoonlijk de kroningsmedaille uitreiken aan leerlingen bij mij op school, in het kader van de komende koningsspelen van vrijdag 26 april 2013. De andere scholen moeten er nog even op wachten, dus dat maakte het voor de kinderen extra speciaal! Terwijl de burgemeester werd ingehaald onder het gezang en gedans van 386 enthousiaste kinderen tussen de 4 en 12 jaar werd er druk gefotografeerd en gefilmd. Het zag er ook erg leuk uit, zoveel bewegende kinders met oranje accessoires.

De vrijdag van de koningsspelen zal starten met een speciaal koningsontbijt en gevolgd worden door een landelijke opening met het lied “Bewegen is gezond” en een koningssportdag. Sport en saamhorigheid, om dat woord maar eens te gebruiken, een combinatie die past bij het aankomende koningspaar.