Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Pride and prejudice - Trots en vooroordeel

"Hoi, met mij. Zou ik dinsdagavond met jou mee terug mogen rijden na de vergadering? De anderen komen ook, maar iedereen heeft na die tijd iets anders te doen, komt niet met de auto of kan mij niet afzetten. Heen kom ik met het openbaar vervoer, maar zo laat ’s avonds terug gaat dat niet. Van de neuroloog mag ik nog steeds niet zelf rijden.” 

“………” 

“Okee, ik snap het.  Jammer, maar helaas. Goeie vergadering en doe je de rest de groeten?”

“Hee, lang niet gesproken! We gaan met alle meiden een fietstocht maken, zwemmen en dan uit eten. Kom jij ook?”

“Lijkt me leuk, maar ik mag nog steeds niet fietsen en zwemmen… Veel plezier dan maar, hè.”

“Hoi, met mij. Heb je zin om straks naar de film van 20.00 uur te gaan?” 

“Ja, leuk!... Oh nee, dat gaat niet, ik mag natuurlijk niet autorijden en met het OV haal ik dat niet meer.”

Ik denk heel vaak alvast voor anderen en vraag bij voorbaat al niet eens meer of ik mee mag. Ik wil niemand tot last zijn en dan nog iets: stel je voor dat ze me die lastige miss Fish vinden, die nooit eens zelf kan rijden…Dat is nog eens “Pride and prejudice”, mijn versie van “trots en vooroordeel”!

Dát kwam flink binnen… en gaat er nooit meer uit!

Inmiddels meer dan 30 (!) jaar geleden begon ik met wat ik nog steeds het liefst doe: zingen.
Thuis, op school, in de kerk, in een jongerenkoor. God loven door zang en muziek en dan het liefst meerstemmig en met een band, wow!

Toen ik 21 was, deed ik auditie voor een koor dat zeer regelmatig optrad door het hele land, om het weekend ergens anders. Tot mijn verbazing en geluk werd ik aangenomen. Vanaf toen was het elk jaar meerdere weekends zeer intensief oefenen (zaterdagmorgen tot zondagavond), om daarna het land in te gaan om God te prijzen en Zijn liefde door te geven. Ongeveer 20 nummers meerstemmig en uit het hoofd zingen blijkt een opdracht die ook de rest van het jaar oefening nodig heeft. Vaak gaven we op zaterdagavond een avondvullend concert en op zondagmorgen begeleidden we dan de kerkdienst, een samenzang of praise. Slapen in gastgezinnen of met je luchtbed in een zaaltje naast de kerk gaf alles nog meer het gevoel van eenheid. Ook de tours door Duitsland en België waren echt súperbijzonder. Muziek blijkt taaldoorbrekend, evenals Gods liefde, die we door het zingen en musiceren door mochten geven.

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!

Stress of passie?!

“Working hard for something we don’t care about is called stress; working hard for something we love is called passion!”

Terwijl ik eindelijk even een momentje voor mezelf had, vroeg ik me af wat het verschil tussen stress en passie is. Mijn hele leven staat boordevol van dingen die moeten, dingen die ik wil, dingen die nu eenmaal zo horen en dingen die op je pad komen.
In elk facet van mijn leven kan ik zowel stress als passie ervaren; de grens tussen deze twee is kleiner dan ik dacht!

Neem bijvoorbeeld mijn geloof: ik dank God voor Zijn onmetelijke liefde en ik ben een dankbare gelovige, maar ga ik naar de kerk omdat ik vind dat het zo hoort of omdat ik daar mijn geloof en blijdschap, mijn  verdriet en hoop kan delen en steeds weer vanuit Gods woord kan worden opgebouwd?

In de liefde kun je een relatie als stress of als passie ervaren;  wanneer je dat antwoord weet, zegt dat  toch vrijwel alles! Hoe retorisch kan een vraag zijn…
En nu ik single ben: voel ik stress als ik op zoek ben naar een nieuwe liefde om maar niet alleen te blijven of is het passie als ik het leven tegemoet treed, of ik nu wel of niet “de ware” zal ontmoeten… Leef je leven!

Gezond zijn is prachtig, maar hoe ga je om met een (chronische) ziekte? Is het stress als je zielig in een hoekje gaat zitten jammeren hoe naar alles wel niet is; hoe goed ik me dat soms ook kan voorstellen! Ik ben chronisch ziek, maar het is mijn passie dat ik ondanks alles tóch iets van mijn leven maak en juist kijk wat ik allemaal wel kan en heb. Die paar momenten dat ik er van baal dat ik niet alles kan neem ik voor lief, een enkel stressmoment heeft iedereen wel eens…

Is dat sporten wel zo gezond???

* wat je niet gebruikt slijt niet…* 

In een zeer ver verleden was daar de zwemles en de gymles. Ik deed zelfs mee met de zwemvierdaagse en zat ook op klassiek ballet. Nergens blonk ik echt in uit, maar ik deed het wel allemaal en meestal vond ik het erg leuk. Verder was ik een fervent skiër en fietste ik regelmatig in zo’n 40 minuten naar de middelbare school.

Na mijn studententijd bleef alleen het skiën over, slechts 1 week per jaar. Toen ik na een skiongeluk zelfs daar niet meer aan mee kon doen, hield ik het toch al niet meer zo fanatieke gesport voor gezien.
Dit duurde zeker een jaar of 2 en ik huldigde met volle energie het standpunt “wat je niet gebruikt slijt niet!”

Een fikse sportloze periode later vond ik het weer tijd om eens iets te gaan doen. Nu niet meer zozeer voor de lol maar als noodzakelijk kwaad!
Ik schreef mij in op een sportschool in de buurt en eenmaal per week bewandelde ik een circuit van indrukwekkende apparaten en machines, waarvan ik de meeste namen al weer vergeten ben. (lees: "verdrongen heb")

Mijn leven ging zo z’n gangetje, evenals mijn wekelijkse gangetje naar de sportschool. Toen zeer onverwacht mijn wereld 180 graden draaide en ik mijn plannen voor de toekomst ingrijpend moest bijstellen, verhuisde ik en stopte ik met het sporten. Ik gaf mij niet meer op bij een sportschool in de buurt, want mijn prioriteiten lagen ergens anders.

Samen douchen met jou!

Laatst kwam ik je per toeval tegen in de supermarkt. Ik liep je meerdere keren voorbij, maar uiteindelijk bleef ik toch staan. Je bent niet helemaal mijn type, als we puur op uiterlijk afgaan. Ja, je glimlach is schattig en je kale hoofd heeft ook wel iets, maar een oorbel en strakke witte kleding doet het niet helemaal voor mij. Ik val ook niet echt op bodybuilders, maar een man met spieren is soms toch wel leuk!
 

Ik merkte weer eens dat ik niet zo oppervlakkig ben dat alleen uiterlijk belangrijk is. Om één of andere reden besefte ik dat ik je per direct beter wilde leren kennen.

Iets wat ik anders nooit doe; na het afrekenen bij de kassa mocht je met me mee naar huis. Na het opruimen van de boodschappen, het koken en eten wist ik al veel meer van je. ’s Avonds wilde ik gaan douchen. En… tot mijn grote verbazing vroeg ik niet of je naar huis ging, maar juist of je wilde blijven.
 

De zus die geen zus is…

In een niet zo ver verleden schreef ik een column over hoeveel soorten vriendinnen ik heb. Bijvoorbeeld: de met-mijn-moeder-kan-ik-het-goed-vinden-vriendin, de ik-zie-je-zondag-in-de-kerkdienst-vriendin, de ik-ga-ergens-heen-zal-ik-je-ophalen-vriendin, de weet-je-vwo-3-nog-vriendin en de wat-was-onze-studietijd-leuk-vriendin. 

Verder zijn er ook nog de je-bent-mijn-collega-maar-ook-leuke-borrel-vriendin, de je-bent-mijn-schoonzus-dus-ik-moet-wel-vriendin, de welke-film-kijken-we-vriendin, de zullen-we-naar-een-museum-gaan-vriendin, de ik-heb-zin-in-een-high-tea-vriendin, de ga-ook-mee-naar-dat-festival-vriendin en nog talloze andere vriendinnen die ik nu misschien vergeet. Helaas is er dan ook een rijtje vroeger-was-ik-je-vriendin, maar daar gaat het nu niet over. Op Facebook heb ik inmiddels 403 “vrienden”,  maar zeker driekwart daarvan valt in de categorie vrienden-van-vrienden.
De vriendinnen die me het dierbaarst zijn, zijn de vriendinnen-die-net-een-zus-zijn.
 
Daar zijn er weinig van, maar hoe erg is dat? Ik heb liever een paar hele goede vriendinnen dan een flatgebouw vol vage kennissen. Wel is het leuk om met alle bovengenoemde vriendinnen af en toe eens af te spreken, maar zij zijn weer meer dan vage kennissen natuurlijk.

De-vriendin-die-net-een-zus-is spreek ik niet dagelijks, maar als we elkaar zien of spreken is daar het vertrouwen dat we altijd vriendinnen blijven, hoe onze levens ook lopen. Deze vriendin kan ik alles vertellen en wederzijds is dat ook zo. Naast praten en horen, luisteren en begrijpen we ook en dat is waardevol en bijzonder.

Wie schrijft… die blijft!

Ben je er inmiddels al achter wie wij – o.a. Solveig, de Spotter, Island, Countrygirl, Indewereld en Miss Fish- zijn? Wij schrijven afwisselend columns voor Funky Fish en zijn dus wereldberoemde columnisten! Als je in het archief van de site www.funkyfish.nl kijkt, zie je dat velen ons voorgingen.

“15 minutes of fame…” kun je hier bereiken :-D . Met dank aan jullie, onze lezers, verkregen wij wereldfaam.

 

Veel Funky Visjes schrijven een blog, maar een column is toch net even iets anders dan een blog. Bij een blog èn een column schrijf je over een onderwerp dat je erg aanspreekt, omdat het actueel is, omdat het je boeit, ontroert, laat lachen of tot nadenken stemt. Bij een column heb je daarnaast een deadline, soms krijg je de vraag of je over een specifiek onderwerp wilt schrijven en zijn er ook wat praktische afspraken, zoals het aantal woorden.

Wil jij ook schrijven? Schrijf dan een blog! Je kunt als blogger aan de slag in de “Zomer in je bol”-blogwedstrijd en wie weet win je prachtige prijzen: je schrijfsel wordt geplaatst en je wordt voor een bepaalde periode gratis Goudvis, ook mooi meegenomen.

Nu zoekt FF nieuwe columnisten, dus wie weet kan deze blogwedstrijd in het vervolg zelfs nog een stapje verder gaan en kom jij ons team met columnisten versterken. We zullen zien…

Wanneer je schrijft, bekijk je de wereld om je heen wat bewuster, vallen grappige gesprekken, mooie momenten en indringende gebeurtenissen je sneller op en probeer je op een originele manier te verwoorden wat je zojuist hebt gehoord, gezien of meegemaakt. Wat een ramp kan zijn is een “writers-block”. Dat moment dat je deadline bijna bereikt is en je geen idee hebt waar je een column mee kunt vullen, is soms absoluut aanwezig.

Ben je geen schrijver maar een lezer, blijf dat lezen dan vooral doen en geef je mening onder een column! Het is erg leuk wanneer er een reactie volgt onder de column of op de visakte van de bewuste columnist.

Dus: “Wie schrijft… die blijft”, of het nu een hele column is, of slechts die reactie van enkele regels.

O, O, O… - opruimen, ordenen en organiseren-

Als mijn moeder vroeger weer eens zei dat ik m’n kamer moest opruimen, was er –na enig morren en enige tijd – uiteindelijk een opgeruimde kamer te zien. Dat wil zeggen: op het oog was alles weer netjes. Dat ik alles wat er op de grond lag in één graai in de laden onder het bed had gestopt, zag niemand en ik was vrij vlot klaar. Boeken, schoenen, schone en vuile was, cd’s, muziekboeken, knuffels, spelletjes en overig speelgoed lagen door elkaar in een grote wanorde, maar er zat een kastdeur voor, dus wat maakte het uit?!
 

Makkelijk en snel klaar zijn waren mijn drijfveren, een echt opgeruimde en geordende kamer kon me niet zo boeien. Als het ècht te gek werd, zag ik dat ook wel in en deed ik een poging om alles goed op te bergen, maar op één of andere manier kwam het er maar een enkele keer per jaar van om daadwerkelijk op te ruimen.

Na mijn studie betrok ik een huurhuis en vertrok ik uit mijn ouderijk huis. Op dat moment drong tot mij door hoeveel spullen ik eigenlijk had vergaard de afgelopen jaren. Nu ik zelf verantwoordelijk werd voor een woonruimte en mij niet langer gevraagd werd of het niet eens tijd werd om op te ruimen, begon ik het nut van ordenen en organiseren in te zien.