Waar is m’n liefste lijstje heen?!

Handtas; check.

Agenda; check.

Portemonnee; check.

GSM; check.

Sleutels; check.

To-do-list; eeuh… hellup!!!

Zonder lijstje ben ik momenteel nèrgens! Er moet deze weken zóveel gebeuren in zó weinig tijd, dat ik alles maar opschrijf, om niets te vergeten. Afstrepen wat gedaan is ziet er prettig uit, want dat geeft visueel het signaal af dat alles wel gaat lukken. Dat wil zeggen, wanneer je dat lijstje daadwerkelijk in handen hebt en erop kan schrijven en afstrepen.

Waar is mijn liefste lijstje heen?

Okee, rustig aan… Wat weet ik nog uit mijn hoofd?

Wat-voor-één-ben-jij?!

 Ze zijn er in alle soorten en maten. Okee, ook letterlijk van maat 36 tot 48 en van 1.55 m tot 1.80 m., maar vandaag zat ik gewoon eens even blij te zijn met de verschillende vriendinnen die een meisje – vrouw- kan hebben.

Ik kan bijvoorbeeld heel goed kletsen en shoppen met mijn moeder en ook staat ze in praktische zin heel vaak voor me klaar. Zie hier de met-mijn-moeder-kan-ik-het-goed-vinden-vriendin.

Dan is er de vriendin-die-net-een-zus-is. Haar zie ik niet wekelijks, maar ik ken haar al van vóór de kleuterschool. Wat er ook gebeurt en hoe verschillend onze levens momenteel ook zijn, we pakken de draad moeiteloos weer op. Leve de telefoon, e-mail en social media!

Putjes, postzegels en pindakaas

 Warm en gezellig, die dagen rond kerst en naar het nieuwe jaar toe. Met een goed boek voor mijn nieuwe haard en kaarsjes aan door het hele huis, voel ik me heerlijk thuis.

Daar waar ik alle kerstkransjes, warme chocolademelk met slagroom en overige kerstlekkernijen heb laten passeren en ik ook niet uit de band zal springen met de oliebollen en appelflappen, lijkt het erop dat mijn vriendje cellulitis zich daar niets van aan trekt. Sinaasappels zijn heerlijk, maar niet als bijnaam voor de huid van je dijen en achterste.

Die sinaasappelhuid zal de komende weken trouwens niet afnemen, wanneer ik steeds binnen blijf zitten omdat het buiten toch wel erg fris is, of omdat ik weer een uurtje nieuwjaarskaarten heb zitten schrijven. Vooruit dan maar, met de feestdagen mag er wel een putje hier of daar door de vingers gezien worden. Ik ben niet zo van de goede voornemens, maar laten we het fenomeen “putjesverminderen” dan toch maar vastleggen als doel voor het nieuwe jaar.

Tijdens het verwoed schrijven en versturen van goede wensen voor 2012, merk ik hoe waardevol ik een “echte” kaart toch vind, al worden die grappige, lieve of mooie digitale varianten zeer zeker gewaardeerd.

Planken en plakken

 Hypes zijn hot!

De letterlijke betekenis van hype is: “het op overdreven wijze aanprijzen van een nieuw product of persoon waarvan de kwaliteit of verdienste nog moet blijken. Het kan ook een nieuwsfeit zijn dat plotseling overdreven veel aandacht krijgt in de media en net zo snel weer uit het nieuws verdwijnt.”

Afgelopen jaar waren er goede bekenden in mijn omgeving die het steeds hadden over “planking”. Ik wist wel dat ze daar niet de planken in een kast mee bedoelden, maar wat het nu precies inhield wist ik eigenlijk niet. De term begon steeds vaker te vallen en dus twitterde ik vrolijk mijn kennissenkring rond #dtv (durf te vragen) wat planking dan is.

Ik kreeg van meerdere kanten foto’s toegestuurd van mensen die plat op hun buik zo uitgestrekt mogelijk met hun armen langs hun lijf en hun gezicht naar beneden op de meest vreemde, grappige en soms ook gevaarlijke plaatsen zo gefotografeerd waren.

Een gemolde tv…

Al ben ik pas begin dertig, ik stam nog uit de tijd dat wij thuis alleen Nederland 1 en Nederland 2 konden kijken op televisie. De afstandsbediening was ons ook nog niet bekend, maar de knopjes op het toestel om en om indrukken was niet zo’n probleem… je kon toch maar uit 2 programma’s kiezen!

Er ging een wereld voor me open toen ook Nederland 3 een optie werd en mijn ouders een videorecorder kochten…

“The sound of Music”, “Sissi” en verscheidene Disneyfilms zijn zó vaak afgespeeld dat ze letterlijk versleten zijn.

Toen vervolgens RTL Veronique via Luxemburg de Nederlandse televisies bereikte, leek mijn tv-geluk compleet.

Daarna ging het snel. Er kwamen veel zenders bij en door de uitgebreide keuze en de bijbehorende afstandsbediening werd de verwarring juist groter. Wat zouden we vanavond eens gaan kijken?

Mijn eerste keer…

Voor alles is een eerste keer. De eerste keer kan leuk, bijzonder, grappig, lief, spannend, eng, speciaal of onverwacht zijn...

Mijn eerste keer dat ik bij iemand anders bleef slapen was zo’n moment. Ik vond het best spannend, maar vooral ook leuk.

Ik moet een jaar of 6 geweest zijn en het logeren was bij mijn overbuurmeisje, maar toch… het was een eerste keer ergens anders slapen zónder mijn ouders.

Volgens de overleveringen was een andere eerste keer ook vrij indrukwekkend voor me, namelijk het bezoeken van de peuterspeelzaal. Toen mijn moeder me wegbracht, bleef ik boos huilen en wilde weg. Toen mijn moeder me aan het einde van de ochtend kwam halen, werd ik juist boos en begon ik te huilen omdat ik wilde blijven!

Een volgende eerste keer was het afzwemmen voor mijn B-diploma. De verschillende onderdelen werkte ik keurig af, alleen het duiken en 7 meter onder water zwemmen moest ik opnieuw doen. Ik dook niet, zoals alle anderen, maar sprong rechtstandig van het blok in het water. Ik moest dus méér meters onder water maken dan de rest en kwam in ademnood. Ik heb mijn B-diploma uiteindelijk wel gehaald, maar niet de eerste keer!

Los contactje!

Net als veel van jullie heb ik een dvd-speler. Deze begon na een aantal jaren trouwe dienst kuren te krijgen en voor mijn verjaardag kreeg ik de nieuwste en uitgebreide HD-versie! Zó nieuw, dat mijn televisie zelfs niet voor iedere kabel een ingang had…

Natuurlijk wilde ik alles direct aansluiten. Omdat ik van de vorige nog ongeveer wist hoe het zat, begon ik enthousiast met het loshalen van alle snoerenboel. De handleiding zat nog in de doos, maar ik dacht het zelf wel te kunnen. Verder ben ik niet eigenwijs, hoor.

Toen kwam ik op het punt dat ik een snoer overhield en geen flauw idee had wat ik er mee aan moest.

Uiteindelijk de handleiding er maar bij gepakt. Na het zoeken van de Nederlandse uitleg tussen alle verschillende talen – tja, mijn Pools en Spaans zijn nu eenmaal niet zo best- moest ik nog het juiste serienummer opzoeken.

Die avond heb ik samen met een vriendin (diploma HTS) en een oom (drs. Natuur- en scheikunde) het losse snoer via de aansluiting van de vorige dvd-speler laten lopen en nu kan ik weer heerlijk films kijken!

Less is more…

 De uitspraak van je oma of het Delfts blauwe tegeltje op de gang met de tekst: “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest” is ook nu nog steeds actueel. Ben jij nooit eens bang voor wat er eventueel te gebeuren staat, terwijl dat jou en je dierbaren misschien helemaal niet overkomt? Al die tijd dat je je zorgen maakte, had je ook je rust ergens anders kunnen zoeken en vertrouwen kunnen hebben.

Wanneer dat lijden – op welke manier dan ook - jouw leven wel raakt, kun je daar dan mee omgaan?

Deze vraag speelt al even door mijn hoofd. Wat zou ik doen als…, hoe zou ik me voelen wanneer…, welke reactie zou ik geven indien…

Ik kan nu wel van alles bedenken, maar iedere situatie verschilt per moment en per persoon, dus misschien gedraag ik me wanneer het er op aan komt wel heel anders dan ik nu bedacht heb.

Oefening baart kunst!

Een poosje geleden zag ik tijdens een excursie met mijn klas een kunstschilder aan het werk. Met een vaardigheid en snelheid om jaloers op te worden, zette hij met verschillende kleuren de basis van een schilderij op het doek. Tegelijkertijd legde hij aan de kinderen uit wat hij aan het doen was, met een kleurtje hier, een streepje daar…

Het zag er allemaal zo gemakkelijk uit dat ik dacht: “dát wil ik ook!” De kinderen mochten daarna zelf aan de slag en het enthousiasme had ook hen bereikt; ze gingen vol vuur aan de slag. De schilder liep rond en hielp de kinderen met verschillende tips.

Terug in de klas vroegen de kinderen aan mij waarom het schilderij van de schilder zo veel sneller klaar was en toch mooier dan hun eigen werk. Het enige antwoord dat ik op dat moment had, was dat de schilder het veel vaker doet en dus meer ervaring heeft.

Kom eens uit de kast!

Als een echte fashionista (nót!) besloot ik een paar weken geleden om mijn kleding, accessoires en schoenen uit te zoeken, lettend op verschillende criteria.

Allereerst keek ik of ik het nog paste, maar gelukkig kon ik alles aan. Ik ben niet dikker geworden. (Niet dunner ook, maar dat is niet zo van belang vandaag…)

Vervolgens keek ik of er kleding beschadigd was, maar ook dat viel mee, ik heb slechts 2 kapotte topjes hoeven weggooien.

Daarna keek ik welke kleding ik al langer dan een jaar niet had aangetrokken en besloot om die paar kledingstukken toch nóg maar een tijdje te laten hangen, met het goede voornemen ze volgend jaar wel te gaan dragen.

Dan mijn accessoires. Ik heb een sieradendoosje voor mijn gouden en zilveren versierselen en ook een doos voor mijn overige armbanden, kettingen en corsages. Na enig onderzoek bleek, dat ik een van mijn zilveren kettingen wat zwart had laten worden en er een armband was gesneuveld, zodat alle kralen en bedeltjes hiervan los in de doos lagen.

Vanmiddag maar de ketting poetsen en ooit die armband opnieuw rijgen.

Je denkt nu misschien dat ik veel geld heb om zoveel spullen te kunnen kopen, maar ik ben erg goed in het spotten van sales en ik kan je zeggen dat het echt een heleboel scheelt, terwijl je er toch leuk uitziet.