4 voor de prijs van 2!

Klinkt geweldig hè, meer voor minder…!

Dat dit niet altijd zo fantastisch is, daar kwam ik de afgelopen dagen achter helaas.  Zeg je soms niet gekscherend tegen een collega dat je best eens wat langer vakantie zou willen hebben of dat een dagje extra vrij wel een aangename verrassing zou zijn? Ik in ieder geval wel.

Rond de kerstdagen heb ik 2 weken héérlijk vrij en daar zag ik al weken naar uit. Aftellen tot de eerste vrije vakantiedag toverde af en toe een glimlach op mijn gezicht.
Toen de Sint verdween, zoals je al eerder hebt kunnen lezen, was ik ook blij. Niet om pakjesavond, maar omdat hij vertrok. Diezelfde dag zette ik in mijn klaslokaal de kerstboom op. De versiering lag nog thuis, dus ik had bedacht dat ik die dan maandagmorgen vroeg wel zou ophangen.

De spanning stijgt!!!

* feest of geen feest… that’s the question*

Het is die specifieke tijd van het jaar. De tijd van chocoladeletters, kruidnoten, speculaas, warme chocolademelk, gedichten, cadeautjes. Maar het is nu ook de tijd van een ouwe kerel in een rode jas, met allerlei Pieten om zich heen. Zwarte Piet, oh nee: Afro-Amerikaanse Piet. Verder nog een groene Piet (stiekem een Zwarte Piet die zeeziek op de stoomboot heen en weer waggelt), regenboog-Piet, schoorsteen-Piet, huis-Piet, hoofdpiet, Gouden Piet, stroopwafel-Piet, Pietje Paniek en vergeet vooral ZEURPIET niet! Zeurpiet is heel belangrijk, hij mag namelijk de Pietendiscussie leiden. *zucht*

Downdaten

* Van hoogopgeleide dames en de mannen die voorbijgaan…*

Laatst las ik in de krant een opmerkelijk bericht over daten. In Nederland zijn inmiddels meer hoogopgeleide vrouwen dan mannen.

Dat artikel in de krant liet zien dat het deels niet aan de hoogopgeleide dames ligt dat ze langer single blijven. De statistieken zitten gewoon niet mee!
Steeds meer vrouwen zijn hoger opgeleid (HBO en universiteit) en mannen juist minder. Op liefdesgebied is dat blijkbaar wat lastig, want mensen zoeken meestal een partner van hetzelfde niveau.

Wat nou nou!

“Zou je, voor je weggaat, nog even…”
“Vergeet je niet dat je…”
“Let op dat je op tijd komt bij…”
“Het moet ècht nú af, dus…”
“Wat ga je doen, nu … ziek is?”
“Neem je onderweg nog wat boodschappen mee naar huis..?”
“Heb je aan de verjaardag gedacht en een cadeautje gekocht…?” 
Doodmoe op de bank en stresshormonen gieren door m’n lijf.

Slippertje

Het is misschien niet helemaal wat je van me verwacht had. Eerlijk gezegd verbaas ik mijzelf ook. Hoog in het vaandel bij mij staan liefde en trouw. Hoe standvastig ik over het algemeen ook ben, vanaf vandaag is dat veranderd. Ik moet zeggen dat het me – na de eerste schok- prima bevalt, hoe verbazingwekkend het misschien ook mag lijken.

Het speelt al even, maar ik vond het niet zo nodig om het met je te delen. Ik dacht dat het je niet zou interesseren en daarom heb ik je er nooit iets over verteld. Ik ben erg tegen ontrouw, maar dit voelt niet als bedriegen. Omdat je iets begon te merken, zal ik het niet langer voor me houden. Of het jouw voorstelling van mij zal veranderen weet ik niet, maar laat het me in ieder geval uitleggen voor je je een mening vormt.

Laat het los, laat het gaan!

De deadline voor m’n column nadert en ik heb nog steeds geen onderwerp. Wat ik ook bedenk: ik vind het niet leuk genoeg, niet inspirerend genoeg, het is al eens gedaan door mij of iemand anders, het is wel erg bedacht of gewoon saai.

De tijd tikt en ik begin me een beetje gespannen te voelen. Over 54 minuten is het vrijdag, de dag dat mijn column geplaatst moet worden.
Dan herken ik een patroon dat vaker voorkomt: ik ben de hele week al over het onderwerp van mijn column aan het nadenken.

Dat moment dat je...

*… om 2.30 uur thuiskomt en helaas te laat merkt dat het geen tandpasta, maar handcrème uit de tube daarnaast is, die je op je tandenborstel hebt gesmeerd. Blèeh!

* … voor het eerst sinds ruim een jaar een kaassoufflé eet en vervolgens gigantisch je gehemelte verbrandt aan de kaas die er eerder uitkomt dan je verwacht. En dat een vriendin dan vraagt of er iets is en je nee knikt, omdat je het even niet kunt zeggen!

* … met een slok cola light in je mond zó erg moet lachen dat het er net zo hard –maar jammer genoeg door je neus- weer uit komt.

*… erachter komt dat de grote borden van je mooie nieuwe vierkante servies niet in de vaatwasser passen.

Dág fiets!

Dág fiets!

“Bicycle, bicycle”

Onderweg naar een museum met een vriendin en haar twee kinderen hoor ik haar zoontje van 8 meerdere keren “bicycle” zeggen. Het lijkt een beetje op de eerste zin van het liedje van Queen. Joost weet me zeer precies uit te leggen dat bicycle een fiets is “in het Engels”. Vervolgens grinnikt hij op de achterbank naar z’n vierjarige zusje Elisabeth, maar ik begrijp niet helemaal waarom hij dat doet. Zij zit vrolijk te kletsen en te zingen en Joost zit haar niet uit te lachen of te plagen, dus die smile moet ergens anders om zijn.

“Psalm 151”

Soms is inspiratie ver te zoeken, maar soms  wil je ineens zoveel tegelijk zeggen, zingen, voelen en delen dat je gedachten sneller gaan dan je kunt schrijven!

Zo’n moment had ik laatst, toen er van alles tegelijk op mijn pad kwam. Mooi, blij, moeilijk, verdrietig, zorgelijk, bijzonder. 

“Als je het niet meer trekt… moet je duwen!”

De afgelopen tijd ging er bij Miss Fish thuis het een en ander kapot. De vaatwasser en de ovenfunctie van de combimagnetron waren al eerder opgehouden met werken, maar nu hielden ook de CV-ketel, de magnetronfunctie en de wasmachine het voor gezien.

Na enig speuren op internet bedacht ik welke apparaten me wel geschikt leken en zo bestelde ik allereerst een CV-ketel, met monteurs erbij, om het gevaarte op te hangen en aan te sluiten.
De oude ketel was inderdaad volledig de pijp uit en het vervangen werd door twee vrij vakkundige heren uitgevoerd. Ze deden er wel enorm lang over en moesten nog een keer terugkomen om iets af te maken. 
Nu, enkele weken later, zie ik af en toe een drupje aan een slang hangen en ik vraag me voorzichtig af hoe dit komt, of het kwaad kan en of ik de heren monteurs nog eens moet bellen…