Dág fiets!

Dág fiets!

“Bicycle, bicycle”

Onderweg naar een museum met een vriendin en haar twee kinderen hoor ik haar zoontje van 8 meerdere keren “bicycle” zeggen. Het lijkt een beetje op de eerste zin van het liedje van Queen. Joost weet me zeer precies uit te leggen dat bicycle een fiets is “in het Engels”. Vervolgens grinnikt hij op de achterbank naar z’n vierjarige zusje Elisabeth, maar ik begrijp niet helemaal waarom hij dat doet. Zij zit vrolijk te kletsen en te zingen en Joost zit haar niet uit te lachen of te plagen, dus die smile moet ergens anders om zijn.

“Psalm 151”

Soms is inspiratie ver te zoeken, maar soms  wil je ineens zoveel tegelijk zeggen, zingen, voelen en delen dat je gedachten sneller gaan dan je kunt schrijven!

Zo’n moment had ik laatst, toen er van alles tegelijk op mijn pad kwam. Mooi, blij, moeilijk, verdrietig, zorgelijk, bijzonder. 

“Als je het niet meer trekt… moet je duwen!”

De afgelopen tijd ging er bij Miss Fish thuis het een en ander kapot. De vaatwasser en de ovenfunctie van de combimagnetron waren al eerder opgehouden met werken, maar nu hielden ook de CV-ketel, de magnetronfunctie en de wasmachine het voor gezien.

Na enig speuren op internet bedacht ik welke apparaten me wel geschikt leken en zo bestelde ik allereerst een CV-ketel, met monteurs erbij, om het gevaarte op te hangen en aan te sluiten.
De oude ketel was inderdaad volledig de pijp uit en het vervangen werd door twee vrij vakkundige heren uitgevoerd. Ze deden er wel enorm lang over en moesten nog een keer terugkomen om iets af te maken. 
Nu, enkele weken later, zie ik af en toe een drupje aan een slang hangen en ik vraag me voorzichtig af hoe dit komt, of het kwaad kan en of ik de heren monteurs nog eens moet bellen…

“Total eclipse of the heart…!”

Zonsverduistering op 20 maart 2015

Op vrijdag 20 maart 2015, tussen 09:30 en 11:45 uur, vindt een gedeeltelijke zonsverduistering plaats. De maan schuift dan vanaf de aarde gezien precies voor de zon langs. Bij helder weer zal vanuit Nederland de hele zonsverduistering zichtbaar zijn. De verduistering duurt bij ons ongeveer 2 uur. Dit komt niet zo vaak voor, dus het zal wel een bijzonderheid zijn om te zien.

Tijdens het maximum van de eclips, om 10:37 uur, is nog maar een beetje van het zonlicht dat ons bereikt direct waarneembaar. Juist dat beetje zichtbaarheid van de zon is schadelijk voor het menselijk oog. Je ogen moeten dus goed beschermd worden als je de zonsverduistering wilt bekijken.

“Total eclipse of the heart” is een heel ander verhaal, over een heel andere verduistering.

Valentijntjesdag

* Valentijntje versus Roosmarijntje *

Valentijnsdag komt er aan!

Ben je single en dateloos voor 14-2-2015? Ga met je laptop bij de brievenbus zitten, zodat je de bergen (anonieme) brieven, kaarten en  e-cards ontvangt zodra ze bezorgd worden. Heb jij zelf iemand iets gestuurd? Leuk! Nu maar wachten op een eventuele reactie…

Hoe staat het met de liefde zoals je er in je dromen over denkt en hoe is het met de liefde in de werkelijkheid?

Ik ben voor je gevallen!!!

              
Gistermorgen hielp ik een meneer die van zijn fiets gevallen was overeind. Hij was nogal rot terechtgekomen, maar we stonden bij een dokter-, tandarts- en fysiopraktijk voor de deur. Hij moest bij de tandarts zijn en ik hoefde hem echt niet te helpen of naar de dokter te brengen.
Omdat ik zelf ook een afspraak had, ben ik weggegaan toen ik zeker wist dat mister x bij de tandarts was aangekomen.

Maar, toeval of niet, aan het eind van de middag val ik zelf vol voorover op de straat, tegen de stenen containers. Geschaafde, blauwe en dikke knieën, jeans stuk, geschaafde handen en ga nog maar even zo door...
 
Een vriendelijke meneer van een jaar of 50 schraapte mij van de tegels. Net zoals de man van vanmorgen tegen mij zei, zeg ik nu ook zelf dat het wel lukt en ik verder wel alleen naar huis kan lopen. Maar ondertussen denk ik héél wat anders dan ik daadwerkelijk met de wereld deel.

Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Pride and prejudice - Trots en vooroordeel

"Hoi, met mij. Zou ik dinsdagavond met jou mee terug mogen rijden na de vergadering? De anderen komen ook, maar iedereen heeft na die tijd iets anders te doen, komt niet met de auto of kan mij niet afzetten. Heen kom ik met het openbaar vervoer, maar zo laat ’s avonds terug gaat dat niet. Van de neuroloog mag ik nog steeds niet zelf rijden.” 

“………” 

“Okee, ik snap het.  Jammer, maar helaas. Goeie vergadering en doe je de rest de groeten?”

“Hee, lang niet gesproken! We gaan met alle meiden een fietstocht maken, zwemmen en dan uit eten. Kom jij ook?”

“Lijkt me leuk, maar ik mag nog steeds niet fietsen en zwemmen… Veel plezier dan maar, hè.”

“Hoi, met mij. Heb je zin om straks naar de film van 20.00 uur te gaan?” 

“Ja, leuk!... Oh nee, dat gaat niet, ik mag natuurlijk niet autorijden en met het OV haal ik dat niet meer.”

Ik denk heel vaak alvast voor anderen en vraag bij voorbaat al niet eens meer of ik mee mag. Ik wil niemand tot last zijn en dan nog iets: stel je voor dat ze me die lastige miss Fish vinden, die nooit eens zelf kan rijden…Dat is nog eens “Pride and prejudice”, mijn versie van “trots en vooroordeel”!

Dát kwam flink binnen… en gaat er nooit meer uit!

Inmiddels meer dan 30 (!) jaar geleden begon ik met wat ik nog steeds het liefst doe: zingen.
Thuis, op school, in de kerk, in een jongerenkoor. God loven door zang en muziek en dan het liefst meerstemmig en met een band, wow!

Toen ik 21 was, deed ik auditie voor een koor dat zeer regelmatig optrad door het hele land, om het weekend ergens anders. Tot mijn verbazing en geluk werd ik aangenomen. Vanaf toen was het elk jaar meerdere weekends zeer intensief oefenen (zaterdagmorgen tot zondagavond), om daarna het land in te gaan om God te prijzen en Zijn liefde door te geven. Ongeveer 20 nummers meerstemmig en uit het hoofd zingen blijkt een opdracht die ook de rest van het jaar oefening nodig heeft. Vaak gaven we op zaterdagavond een avondvullend concert en op zondagmorgen begeleidden we dan de kerkdienst, een samenzang of praise. Slapen in gastgezinnen of met je luchtbed in een zaaltje naast de kerk gaf alles nog meer het gevoel van eenheid. Ook de tours door Duitsland en België waren echt súperbijzonder. Muziek blijkt taaldoorbrekend, evenals Gods liefde, die we door het zingen en musiceren door mochten geven.

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!