“Total eclipse of the heart…!”

Zonsverduistering op 20 maart 2015

Op vrijdag 20 maart 2015, tussen 09:30 en 11:45 uur, vindt een gedeeltelijke zonsverduistering plaats. De maan schuift dan vanaf de aarde gezien precies voor de zon langs. Bij helder weer zal vanuit Nederland de hele zonsverduistering zichtbaar zijn. De verduistering duurt bij ons ongeveer 2 uur. Dit komt niet zo vaak voor, dus het zal wel een bijzonderheid zijn om te zien.

Tijdens het maximum van de eclips, om 10:37 uur, is nog maar een beetje van het zonlicht dat ons bereikt direct waarneembaar. Juist dat beetje zichtbaarheid van de zon is schadelijk voor het menselijk oog. Je ogen moeten dus goed beschermd worden als je de zonsverduistering wilt bekijken.

“Total eclipse of the heart” is een heel ander verhaal, over een heel andere verduistering.

Valentijntjesdag

* Valentijntje versus Roosmarijntje *

Valentijnsdag komt er aan!

Ben je single en dateloos voor 14-2-2015? Ga met je laptop bij de brievenbus zitten, zodat je de bergen (anonieme) brieven, kaarten en  e-cards ontvangt zodra ze bezorgd worden. Heb jij zelf iemand iets gestuurd? Leuk! Nu maar wachten op een eventuele reactie…

Hoe staat het met de liefde zoals je er in je dromen over denkt en hoe is het met de liefde in de werkelijkheid?

Ik ben voor je gevallen!!!

              
Gistermorgen hielp ik een meneer die van zijn fiets gevallen was overeind. Hij was nogal rot terechtgekomen, maar we stonden bij een dokter-, tandarts- en fysiopraktijk voor de deur. Hij moest bij de tandarts zijn en ik hoefde hem echt niet te helpen of naar de dokter te brengen.
Omdat ik zelf ook een afspraak had, ben ik weggegaan toen ik zeker wist dat mister x bij de tandarts was aangekomen.

Maar, toeval of niet, aan het eind van de middag val ik zelf vol voorover op de straat, tegen de stenen containers. Geschaafde, blauwe en dikke knieën, jeans stuk, geschaafde handen en ga nog maar even zo door...
 
Een vriendelijke meneer van een jaar of 50 schraapte mij van de tegels. Net zoals de man van vanmorgen tegen mij zei, zeg ik nu ook zelf dat het wel lukt en ik verder wel alleen naar huis kan lopen. Maar ondertussen denk ik héél wat anders dan ik daadwerkelijk met de wereld deel.

Je hebt wel L E F *!

Je hebt wel  L E F *!

* Liberté
* Egalité
* Fraternité 

De zin “Je suis Charlie” lijkt momenteel de krant, de televisie en de social media te beheersen. Verwerkt in verschillende cartoons betuigen tekenaars wereldwijd hun medeleven.
Ik kan me haast niet voorstellen dat iemand zelfs het kleinste beetje informatie over de gepleegde aanslag op de medewerkers van een satirisch tijdschrift van afgelopen woensdag in Parijs gemist heeft.
  

Terwijl ik dit schrijf, strijden heel veel verschillende gedachten om een prominente plaats in mijn hoofd. De eerste gedachte óf ik überhaupt wel hierover zou schrijven heb ik inmiddels geparkeerd. Dat er zoveel over te doen is in Parijs, in Frankrijk en wereldwijd geeft al aan dat sommige zaken niet te negeren zijn, hoe vaak er al over gepraat, getekend en geschreven is.

Wanneer deze column geplaatst wordt, is er hoogstwaarschijnlijk al weer veel nieuwe informatie bekend waar ik nu nog niets van weet… Ik zal mij om die reden dan ook niet wagen aan het weergeven van feiten, omdat deze misschien inmiddels verouderd, onvolledig of achterhaald zijn.

Pride and prejudice - Trots en vooroordeel

"Hoi, met mij. Zou ik dinsdagavond met jou mee terug mogen rijden na de vergadering? De anderen komen ook, maar iedereen heeft na die tijd iets anders te doen, komt niet met de auto of kan mij niet afzetten. Heen kom ik met het openbaar vervoer, maar zo laat ’s avonds terug gaat dat niet. Van de neuroloog mag ik nog steeds niet zelf rijden.” 

“………” 

“Okee, ik snap het.  Jammer, maar helaas. Goeie vergadering en doe je de rest de groeten?”

“Hee, lang niet gesproken! We gaan met alle meiden een fietstocht maken, zwemmen en dan uit eten. Kom jij ook?”

“Lijkt me leuk, maar ik mag nog steeds niet fietsen en zwemmen… Veel plezier dan maar, hè.”

“Hoi, met mij. Heb je zin om straks naar de film van 20.00 uur te gaan?” 

“Ja, leuk!... Oh nee, dat gaat niet, ik mag natuurlijk niet autorijden en met het OV haal ik dat niet meer.”

Ik denk heel vaak alvast voor anderen en vraag bij voorbaat al niet eens meer of ik mee mag. Ik wil niemand tot last zijn en dan nog iets: stel je voor dat ze me die lastige miss Fish vinden, die nooit eens zelf kan rijden…Dat is nog eens “Pride and prejudice”, mijn versie van “trots en vooroordeel”!

Dát kwam flink binnen… en gaat er nooit meer uit!

Inmiddels meer dan 30 (!) jaar geleden begon ik met wat ik nog steeds het liefst doe: zingen.
Thuis, op school, in de kerk, in een jongerenkoor. God loven door zang en muziek en dan het liefst meerstemmig en met een band, wow!

Toen ik 21 was, deed ik auditie voor een koor dat zeer regelmatig optrad door het hele land, om het weekend ergens anders. Tot mijn verbazing en geluk werd ik aangenomen. Vanaf toen was het elk jaar meerdere weekends zeer intensief oefenen (zaterdagmorgen tot zondagavond), om daarna het land in te gaan om God te prijzen en Zijn liefde door te geven. Ongeveer 20 nummers meerstemmig en uit het hoofd zingen blijkt een opdracht die ook de rest van het jaar oefening nodig heeft. Vaak gaven we op zaterdagavond een avondvullend concert en op zondagmorgen begeleidden we dan de kerkdienst, een samenzang of praise. Slapen in gastgezinnen of met je luchtbed in een zaaltje naast de kerk gaf alles nog meer het gevoel van eenheid. Ook de tours door Duitsland en België waren echt súperbijzonder. Muziek blijkt taaldoorbrekend, evenals Gods liefde, die we door het zingen en musiceren door mochten geven.

Emotionele lijm

Dit weg, dat weg, alles weg…

Je kast, kelder, schuur of zolder staat vast vol met meer of minder spullen die eigenlijk weg zouden moeten. Maar waarom staat dat alles er nog steeds en ga je niet compleet los met opruimen? Het is vast niet de tegenzin om te starten met de daadwerkelijke actie. Het heeft in mijn geval te maken met wat iemand laatst “emotionele lijm” noemde.

Als je weleens bij een ander hebt opgeruimd, zul je waarschijnlijk ontdekt hebben dat dat veel gemakkelijker gaat dan bij jezelf. Zonder moeite kun je dan selecteren wat er weg kan en wat waardevol is om te bewaren, terwijl je dat thuis veel moeilijker vindt.
Het verschil zit ‘em volgens mij hier in: spullen van een ander zijn gewoon spullen. Maar m’n eigen spullen hebben een verhaal. Al die studieboeken herinneren aan de tijd dat de toekomst nog compleet voor me lag. De tekeningen, rapporten, schoolschriftjes, kaarten, foto’s, geboortekaartjes, trouwkaarten en knutsels laten zien hoe mijn verleden en dat van mijn naaste familie en vrienden tot op de dag van vandaag is verlopen. Boeken, muziek, dvd’s, meubels, kleding, servies, fotoalbums, administratie en allerlei papierwerk vullen mijn huis, mijn hoofd en mijn hart. Die etagère van oma, het doosje met theelepeltjes, de blikkenverzameling van mijn oudoom en het gourmetstel herinneren aan vroegere bezoekjes, al zal ik me wel tweemaal bedenken voor ik weer ga gourmetten!

Stress of passie?!

“Working hard for something we don’t care about is called stress; working hard for something we love is called passion!”

Terwijl ik eindelijk even een momentje voor mezelf had, vroeg ik me af wat het verschil tussen stress en passie is. Mijn hele leven staat boordevol van dingen die moeten, dingen die ik wil, dingen die nu eenmaal zo horen en dingen die op je pad komen.
In elk facet van mijn leven kan ik zowel stress als passie ervaren; de grens tussen deze twee is kleiner dan ik dacht!

Neem bijvoorbeeld mijn geloof: ik dank God voor Zijn onmetelijke liefde en ik ben een dankbare gelovige, maar ga ik naar de kerk omdat ik vind dat het zo hoort of omdat ik daar mijn geloof en blijdschap, mijn  verdriet en hoop kan delen en steeds weer vanuit Gods woord kan worden opgebouwd?

In de liefde kun je een relatie als stress of als passie ervaren;  wanneer je dat antwoord weet, zegt dat  toch vrijwel alles! Hoe retorisch kan een vraag zijn…
En nu ik single ben: voel ik stress als ik op zoek ben naar een nieuwe liefde om maar niet alleen te blijven of is het passie als ik het leven tegemoet treed, of ik nu wel of niet “de ware” zal ontmoeten… Leef je leven!

Gezond zijn is prachtig, maar hoe ga je om met een (chronische) ziekte? Is het stress als je zielig in een hoekje gaat zitten jammeren hoe naar alles wel niet is; hoe goed ik me dat soms ook kan voorstellen! Ik ben chronisch ziek, maar het is mijn passie dat ik ondanks alles tóch iets van mijn leven maak en juist kijk wat ik allemaal wel kan en heb. Die paar momenten dat ik er van baal dat ik niet alles kan neem ik voor lief, een enkel stressmoment heeft iedereen wel eens…

Is dat sporten wel zo gezond???

* wat je niet gebruikt slijt niet…* 

In een zeer ver verleden was daar de zwemles en de gymles. Ik deed zelfs mee met de zwemvierdaagse en zat ook op klassiek ballet. Nergens blonk ik echt in uit, maar ik deed het wel allemaal en meestal vond ik het erg leuk. Verder was ik een fervent skiër en fietste ik regelmatig in zo’n 40 minuten naar de middelbare school.

Na mijn studententijd bleef alleen het skiën over, slechts 1 week per jaar. Toen ik na een skiongeluk zelfs daar niet meer aan mee kon doen, hield ik het toch al niet meer zo fanatieke gesport voor gezien.
Dit duurde zeker een jaar of 2 en ik huldigde met volle energie het standpunt “wat je niet gebruikt slijt niet!”

Een fikse sportloze periode later vond ik het weer tijd om eens iets te gaan doen. Nu niet meer zozeer voor de lol maar als noodzakelijk kwaad!
Ik schreef mij in op een sportschool in de buurt en eenmaal per week bewandelde ik een circuit van indrukwekkende apparaten en machines, waarvan ik de meeste namen al weer vergeten ben. (lees: "verdrongen heb")

Mijn leven ging zo z’n gangetje, evenals mijn wekelijkse gangetje naar de sportschool. Toen zeer onverwacht mijn wereld 180 graden draaide en ik mijn plannen voor de toekomst ingrijpend moest bijstellen, verhuisde ik en stopte ik met het sporten. Ik gaf mij niet meer op bij een sportschool in de buurt, want mijn prioriteiten lagen ergens anders.

Samen douchen met jou!

Laatst kwam ik je per toeval tegen in de supermarkt. Ik liep je meerdere keren voorbij, maar uiteindelijk bleef ik toch staan. Je bent niet helemaal mijn type, als we puur op uiterlijk afgaan. Ja, je glimlach is schattig en je kale hoofd heeft ook wel iets, maar een oorbel en strakke witte kleding doet het niet helemaal voor mij. Ik val ook niet echt op bodybuilders, maar een man met spieren is soms toch wel leuk!
 

Ik merkte weer eens dat ik niet zo oppervlakkig ben dat alleen uiterlijk belangrijk is. Om één of andere reden besefte ik dat ik je per direct beter wilde leren kennen.

Iets wat ik anders nooit doe; na het afrekenen bij de kassa mocht je met me mee naar huis. Na het opruimen van de boodschappen, het koken en eten wist ik al veel meer van je. ’s Avonds wilde ik gaan douchen. En… tot mijn grote verbazing vroeg ik niet of je naar huis ging, maar juist of je wilde blijven.