Kan het dat ik je niet ken?

Je bent vrijwel nieuw in een gezelschap, want een vriendin wil toch wel erg graag dat je op haar verjaardag komt. De anderen kennen elkaar al heel lang. De jou welbekende familieleden en vrienden zijn er niet, dus je zit er als nieuweling een beetje bij. En ja hoor, binnen een minuut gebeurt het al: allerhande mensen die je niet kent passeren mondeling de revue.

„Dat moet je echt aan Pepijn vragen, die weet daar wel raad mee!” En: „O ja, typisch een Linda-reactie, echt zo van ‘ik laat me niet zomaar álles zeggen!”. Oei, wéér iemand die niet in je sociale systeem voorkomt: Wie is die Alex waar ze het over hebben? Kan ik vragen wie Alex is? Had ik Alex al lang moeten kennen?

De mensen die je niet kent worden kleurrijk nagedaan, hun stemmen worden ook geïmiteerd. Er wordt gelachen. Waren ze er maar bij!

Je kunt hier op verschillende manieren op reageren. 

Wat wil je nou…?!

- over verschillen, overeenkomsten, respect, vriendschap en omgaan met elkaar-

Reageren op berichten op bijvoorbeeld Twitter of Facebook doe ik weinig en vind ik zéker moeilijk wanneer het over verschillende meningen gaat.

Met enige regelmaat lijken berichten en reacties te gaan over wie "het meest gelijk" heeft. In het dagelijks leven, tijdens gesprekken met familie, vrienden, bekenden en/of collega’s zijn die verschillen er ook, maar face to face praat toch fijner. De gezichtsuitdrukking, het stemgebruik, de interactie maakt dat de nuance direct te herkennen is.

Ik heb zeker de wijsheid niet in pacht en ik hoef absoluut geen gelijk te krijgen, daar is mijn column niet voor bedoeld. Hier spreekt een hart dat de onderlinge liefde zoekt.

Wanneer je iets zegt waar een ander het niet mee eens is, is een sneer (vaak onbedoeld) zo neergelegd, blijkt tot mijn spijt ook op Twitter en Facebook. Dit trek ik mij aan. Wanneer je iemands mening deelt; prima! Maar veeg niet een anders mening zomaar van tafel.

Kipje de achterste

Waarom willen mensen zo graag haantje de voorste zijn? Kijk maar eens goed rond. Je ziet het overal. In de supermarkt proberen pinnige dames, quasibekakte studenten en gehaaste vaders stiekem voor te dringen als je even niet oplet en vlak ook zeker de wachtrijen voor attracties in pretparken en de kaartverkoop voor bioscopen, festivals en concerten niet uit! 

In sommige situaties kan ik me best voorstellen dat iemand gebruik probeert te maken van de onoplettendheid van een ander om zo wat tijd te besparen. Er zijn echter situaties waar dit voorpiepgedag niets oplevert. Neem bijvoorbeeld het vliegtuig. Als je wel eens gevlogen hebt, weet je dat er op je ticket staat dat je 30 minuten voordat het vliegtuig vertrekt kan gaan boarden. Vaak staat de helft van de passagiers al ruim voor die tijd lichtelijk geïrriteerd in de rij om het vliegtuig te kunnen betreden. Stel dat ze de vlucht missen! Eenmaal door de controle sta je vaak nog te wachten in de slurf en daarna in het gangpad op je voorgangers die alle spullen in de bagageruimten proberen te proppen. Op je ticket staat een stoelnummer, dus je plaats is ook al bepaald. Waarom dan zo ongeduldig om als eerste in het vliegtuig te zitten? Je kunt de hele weg nog zitten, loop lekker een rondje, shop even of neem iets te drinken.

Hoe zou het nú gaan?

Toen Sjawoe’ot  begon, 7 weken na Pesach, waren de vrienden bij elkaar om samen feest te vieren met anderen.

Ineens klonk er een hard geluid alsof het enórm waaide in huis.  Het geluid was er wel, maar alle rolgordijnen, lampen, fotolijstjes en schilderijen hingen gewoon stil. De mensen keken elkaar vreemd aan, want het leek wel of iedereen vlammen op zijn of haar hoofd had! Er werd even gedacht aan tv-programma’s als “Pranked”, “Mythbusters” of “Don’t try this at home”, maar dat bleek niet het geval.

Allemaal begonnen ze in andere talen te praten en ook op Facebook, Whatsapp, e-mail, LinkedIn, in sms’jes en zèlfs op Twitter verschenen berichten in talen die men gewoonlijk niet sprak. Heel bijzonder was het, dat iedereen elkaar toch prima begreep!

Dit kon maar door één iets veroorzaakt worden, de Heilige Geest was actief bezig…

Kroningskriebels

De afgelopen maanden sluipt het nieuws van de troonswisseling steeds actiever de huiskamers in, maar nu de abdicatie nog slechts dagen verwijderd is, waart er een soort oranje gloed door het land. Artikelen in kranten en tijdschriften en programma’s op televisie en radio lijken nergens anders meer over te gaan.  Het afgelopen interview met het aankomende koningspaar laat nog maar eens zien dat kroonprins Willem-Alexander en zijn Maxima hun taken zeer serieus nemen, maar deze ook met humor en eerlijkheid zullen aangaan.

Afgelopen donderdag kwam de burgemeester persoonlijk de kroningsmedaille uitreiken aan leerlingen bij mij op school, in het kader van de komende koningsspelen van vrijdag 26 april 2013. De andere scholen moeten er nog even op wachten, dus dat maakte het voor de kinderen extra speciaal! Terwijl de burgemeester werd ingehaald onder het gezang en gedans van 386 enthousiaste kinderen tussen de 4 en 12 jaar werd er druk gefotografeerd en gefilmd. Het zag er ook erg leuk uit, zoveel bewegende kinders met oranje accessoires.

De vrijdag van de koningsspelen zal starten met een speciaal koningsontbijt en gevolgd worden door een landelijke opening met het lied “Bewegen is gezond” en een koningssportdag. Sport en saamhorigheid, om dat woord maar eens te gebruiken, een combinatie die past bij het aankomende koningspaar.

Knock, knock…

“Of mice and (wo-)man “                John Steinbeck

Ik heb onverwacht visite, zie ik net uit een ooghoek.

Geen vrienden, familie, buren of collega’s, maar een klein zwart muisje.
Ik ben gelukkig niet bang, maar vind het wel een onhygiënisch idee dat 'ie binnen rondloopt.
In het begin dacht ik nog dat die snelle flitsjes door de huiskamer door de bewegende gordijnen en de wolken voor de zon kwamen, maar helaas.

Ik ben geen huisdierenmens, zeker niet als ze ongevraagd zèlf binnenkomen.

Buiten is het ijzig koud, het arme beest zoekt waarschijnlijk de warmte op. Ik snap trouwens niet door welk gat hij is binnengekomen, naar mijn weten is alles goed afgesloten. Is 'ie mee naar binnen geglipt toen ik thuiskwam? Ik wil het graag weten voor hij z’n familie uitnodigt en ik twintigvoudig de klos ben. Het is hier niet smerig, dus dat kan de oorzaak niet zijn. Het zal wel psychisch zijn, maar ik heb direct m’n hele huis gestofzuigd en schoon gemaakt.

Klik

Wanneer weet je of het klikt? Ik weet wel wanneer het niet klikt en ook wanneer het een beetje klikt, maar dé klik is al weer een hele poos geleden.

Komt het door mij en laat ik tegenwoordig niemand meer dichtbij genoeg komen om te klikken, of klikt het niet wederzijds? Ik weet het eventjes niet meer. Iedereen om mij heen lijkt te weten hoe ik mister right kan vinden… “Je moet wat vaker de deur uit”, “ga een cursus volgen”, “ga eens mee met een uitje van een internetsite”, “ik heb nog wel een vriend”, “kijk eens rond bij vrienden van vrienden op Facebook” en zo kan ik nog wel even doorgaan. Goede ideeën, maar de realiteit is dat ik ook via deze manieren geen klik gevonden heb.

Dé klik komt er niet alleen door uiterlijk of alleen door praten. De klik komt er niet alleen door luisteren of alleen door een leuke date. De klik komt er niet alleen door te weten wat voor werk je doet, wat je gelooft of alleen door gedeelde interesses. Wanneer vind je de juiste combinatie van dit alles? En dan het volgende punt: vind je dan alleen de aandacht die je krijgt leuk, of is de bewuste persoon echt degene met de “wow-factor”?

Alleen, maar niet eenzaam!

Zomaar op een vrije vrijdag gun ik mijzelf zo nu en dan de luxe uitspatting van het buiten de deur koffiedrinken. In mijn hometown zijn zat leuke cafeetjes, restaurantjes en lunchrooms te vinden, evenals een coffeeshop, waar echte koffie nog hot stuff is en je geen pasje nodig hebt om naar binnen te mogen.

Vandaag besluit ik koffietijd over te slaan en te gaan lunchen in een nieuw, pas geopend en modern ogend zaakje net buiten het centrum. Ze noemen zichzelf “the lunch - & lounge company”, dus ik ben benieuwd. Ik stamp mijn besneeuwde laarzen grondig af, loop naar binnen en zoek een plaatsje.

Zodra ik mijzelf op een met leer beklede hout-metalen barstoel gehesen heb, bekijk ik de menukaart. Alle gasten om mij heen worden zeer vriendelijk en vlot geholpen, maar het lijkt wel of mevrouw “Lounge” mij niet ziet. Na enig vriendelijk geknipper met mijn wimpers, wat gewapper met mijn hand en een poging tot oogcontact, komt ze uiteindelijk ook bij mij langs. Wanneer ik vraag om een cappuccino, een mineraalwater en een meergranencrostini zonder boter, met geitenkaas, tomaat, gerookte zalm, mozzarella en wat rauwkost, kijkt ze me verbaasd aan. 

Anders’ denken

Bijna iedereen heeft wel eens te maken met het feit dat wat hij denkt niet overeenkomt met de mening van de ander. Verschil van mening en anders denken, het klinkt vaak negatief, maar hoeft lang niet altijd te leiden tot discussie en ruzie.

Zolang beide personen elkaars mening respecteren en niet persé het gelijk aan hun kant willen hebben, is er een prima gesprek mogelijk.

Agree to disagree (we zijn het erover eens dat we het oneens zijn) kan betekenen dat je het onderwerp laat voor wat het is, of er juist verder over praat om elkaars mening beter te leren kennen. Een compromis zal vaak het gevolg zijn.

Wanneer meningsverschillen, andere inzichten of waanideeën ervoor zorgen dat er crimineel gedrag uit voortvloeit, geldt dan nog steeds “iedereen heeft recht op zijn eigen mening”?

Dit vroeg ik me af toen ik afgelopen week in journaals en kranten op de hoogte werd gehouden van het proces van o.a. Anders Breivik.

Zijn strafbare feiten zijn al even geleden gepleegd en voorafgaand aan de daden heeft hij vanuit zijn specifieke mening al langer nagedacht over de te plegen feiten.

Ik kan –en wíl- me niet voorstellen dat je 77 mensen ombrengt, en dat je dat van tevoren tot in de puntjes uitwerkt, voorbereidt en uiteindelijk werkelijk uitvoert.

Sjiek de friemel

Ik zit in de metro. Schuin tegenover mij zit een dame van respectabele leeftijd. Ze draagt een keurig twinset, met een stel mooie Chanel-schoenen eronder . Haar nagels zijn prima verzorgd en haar haar is keurig gekapt. Dit is geen mevrouw, maar met recht een dame...

Om haar vinger heeft ze een bescheiden gouden ring, om haar pols een gouden slavenarmband. Ze heeft haar benen niet over elkaar geslagen, maar kuis naast elkaar, zodat ze netjes en rechtop zit. In haar handen houdt ze een iPad. Op de stoel naast haar staat een luxe zwart-witte tas, die ongetwijfeld van haar is.

Als ik een klein beetje naar voren buig, zie ik dat de tas van Gucci is. Wat zou er in zitten? Wat doet deze dame voor werk? Hoe ziet haar leven er uit? Mijn fantasie slaat op hol.

Zij woont vast met haar man, die natuurlijk opvallend veel gelijkenis vertoont met bijvoorbeeld John de Mol of Beau van Erven-Dorens, in het Gooi. Een ruime villa met oprijlaan, 2 BMW’s in de garage, een zwembad in de enórme designtuin en naast de drie verdiepingen tellende glazen vesting  is er ongetwijfeld nog een jacuzzi op het dakterras te vinden. Ze hebben vast een golden retriever en twee kinderen, die klinkende namen hebben als Reinier-Willem en Louise-Charlotte. De een is neuroloog en de ander advocaat. Mevrouw heeft waarschijnlijk de gepensioneerde leeftijd bijna bereikt, zodat ze daarna met haar man kan gaan genieten van alle pracht en praal die ze in de loop van de tijd hebben vergaard, maar waar ze door de drukke banen nooit aan toe kwamen om er ook heerlijk gebruik van te maken.
Ik vraag me alleen met nadruk af waarom ze nu met de metro gaat.