Wil jij in mijn album schrijven?!

Als de dag van gisteren weet ik nog dat ik een poëziealbum kreeg. Ook al ben ik niet bejaard en zelfs niet van middelbare leeftijd, ik ben nog net van vóór het vriendenboekjestijdperk.

Ik wilde zó graag dat mensen er iets in schreven, dat het me op dat moment meer om kwantiteit dan om kwaliteit ging. Ik ging iedereen af, van mijn ouders, grootouders en de juffen op school tot de oppas en de balletlerares.

Met mijn 5 jaar begreep ik lang niet alles van wat er in mijn mooie bruine albumpje met Holly Hobbie geschreven werd. Wel werd ik blij van alle mooie plaatjes met glitter en de stickers die speciaal voor mij werden ingeplakt!

Laatst pakte ik een verhuisdoos uit – we vergeten voor het gemak even dat ik inmiddels al 2 ½ jaar in dit huis woon - en kwam mijn zeer gewaardeerde album tegen. Met enige weemoed opende ik het slotje en begon te lezen.

Naast alle “vergeet mij niet”, “tip tap top, de datum heeft een hoedje op” en “oh, wat een lol, al weer een blaadje vol”, stonden heel veel gedichtjes die ik nu wel begrijp en met plezier, een lach en zelfs een enkele traan herlees. Vooral de zelfgemaakte versjes van de mensen die me nu nog steeds het liefst zijn, vind ik zo speciaal, dat ik ze met jullie wil delen.

De liefde die spreekt uit de woorden van 30 jaar geleden zijn ineens weer actueel.

(En omdat ze natuurlijk geen “miss Fish” boven hun gedichtjes schreven, leren jullie nu eindelijk mijn eigen voornaam kennen!)

Super Single!

 Zojuist heb ik mijn status van “gescheiden” veranderd in “vrijgezel”. Wat dat nu voor wezenlijk verschil uitmaakt? Ik ben het allebei; gescheiden en vrijgezel, maar die mogelijkheid is niet aan te vinken.

Nu ik er over ga nadenken, maakt het wel degelijk iets uit! Vrijgezel zijn geeft me het gevoel van opnieuw beginnen, terwijl het gescheiden zijn een soort afgebakend stuk verleden in een rugzak was, die ongemerkt nog altijd meegesjouwd werd.

De rugzak zet ik naast me neer. Ik haal de mooie herinneringen er uit en stop er de andere ervaringen, momenten en personen uit die tijd weloverwogen en bewust in terug. Na 4 jaar maak ik compleet schoon schip!

Vrijdag de 13e

Jawel… vandaag is het weer zo ver! Het is vrijdag de dertiende. Persoonlijk doet het me niets, maar daar denken miljoenen mensen duidelijk anders over.
Vrijdag de dertiende wordt als een ongeluksdag gezien door de combinatie van vrijdag en dertien. 

Ik was eigenlijk wel benieuwd waaróm mensen zo’n stress krijgen bij de gedachte aan deze dag. Nader onderzoek liet me meerdere mogelijkheden zien.
Jezus zou op vrijdag gekruisigd zijn, dus vrijdag is hierom al een dag van ellende, ook al heet het dan goede vrijdag. Dertien is in veel landen van oudsher een ongeluksgetal, dus een dag van ellende met een ongeluksgetal is voor de (bij-)gelovige medemens nu niet direct niet de beste match.
Een andere verklaring zou kunnen zijn dat op vrijdag dertien oktober in het jaar dertien-zoveel alle Tempeliers werden gearresteerd. Dit was de start voor de uiteindelijke vernietiging van de Tempeliers. Sindsdien is men vrijdag de dertiende blijven zien als ongeluksdag.

Waar is m’n liefste lijstje heen?!

Handtas; check.

Agenda; check.

Portemonnee; check.

GSM; check.

Sleutels; check.

To-do-list; eeuh… hellup!!!

Zonder lijstje ben ik momenteel nèrgens! Er moet deze weken zóveel gebeuren in zó weinig tijd, dat ik alles maar opschrijf, om niets te vergeten. Afstrepen wat gedaan is ziet er prettig uit, want dat geeft visueel het signaal af dat alles wel gaat lukken. Dat wil zeggen, wanneer je dat lijstje daadwerkelijk in handen hebt en erop kan schrijven en afstrepen.

Waar is mijn liefste lijstje heen?

Okee, rustig aan… Wat weet ik nog uit mijn hoofd?

Wat-voor-één-ben-jij?!

 Ze zijn er in alle soorten en maten. Okee, ook letterlijk van maat 36 tot 48 en van 1.55 m tot 1.80 m., maar vandaag zat ik gewoon eens even blij te zijn met de verschillende vriendinnen die een meisje – vrouw- kan hebben.

Ik kan bijvoorbeeld heel goed kletsen en shoppen met mijn moeder en ook staat ze in praktische zin heel vaak voor me klaar. Zie hier de met-mijn-moeder-kan-ik-het-goed-vinden-vriendin.

Dan is er de vriendin-die-net-een-zus-is. Haar zie ik niet wekelijks, maar ik ken haar al van vóór de kleuterschool. Wat er ook gebeurt en hoe verschillend onze levens momenteel ook zijn, we pakken de draad moeiteloos weer op. Leve de telefoon, e-mail en social media!

Putjes, postzegels en pindakaas

 Warm en gezellig, die dagen rond kerst en naar het nieuwe jaar toe. Met een goed boek voor mijn nieuwe haard en kaarsjes aan door het hele huis, voel ik me heerlijk thuis.

Daar waar ik alle kerstkransjes, warme chocolademelk met slagroom en overige kerstlekkernijen heb laten passeren en ik ook niet uit de band zal springen met de oliebollen en appelflappen, lijkt het erop dat mijn vriendje cellulitis zich daar niets van aan trekt. Sinaasappels zijn heerlijk, maar niet als bijnaam voor de huid van je dijen en achterste.

Die sinaasappelhuid zal de komende weken trouwens niet afnemen, wanneer ik steeds binnen blijf zitten omdat het buiten toch wel erg fris is, of omdat ik weer een uurtje nieuwjaarskaarten heb zitten schrijven. Vooruit dan maar, met de feestdagen mag er wel een putje hier of daar door de vingers gezien worden. Ik ben niet zo van de goede voornemens, maar laten we het fenomeen “putjesverminderen” dan toch maar vastleggen als doel voor het nieuwe jaar.

Tijdens het verwoed schrijven en versturen van goede wensen voor 2012, merk ik hoe waardevol ik een “echte” kaart toch vind, al worden die grappige, lieve of mooie digitale varianten zeer zeker gewaardeerd.

Planken en plakken

 Hypes zijn hot!

De letterlijke betekenis van hype is: “het op overdreven wijze aanprijzen van een nieuw product of persoon waarvan de kwaliteit of verdienste nog moet blijken. Het kan ook een nieuwsfeit zijn dat plotseling overdreven veel aandacht krijgt in de media en net zo snel weer uit het nieuws verdwijnt.”

Afgelopen jaar waren er goede bekenden in mijn omgeving die het steeds hadden over “planking”. Ik wist wel dat ze daar niet de planken in een kast mee bedoelden, maar wat het nu precies inhield wist ik eigenlijk niet. De term begon steeds vaker te vallen en dus twitterde ik vrolijk mijn kennissenkring rond #dtv (durf te vragen) wat planking dan is.

Ik kreeg van meerdere kanten foto’s toegestuurd van mensen die plat op hun buik zo uitgestrekt mogelijk met hun armen langs hun lijf en hun gezicht naar beneden op de meest vreemde, grappige en soms ook gevaarlijke plaatsen zo gefotografeerd waren.

Een gemolde tv…

Al ben ik pas begin dertig, ik stam nog uit de tijd dat wij thuis alleen Nederland 1 en Nederland 2 konden kijken op televisie. De afstandsbediening was ons ook nog niet bekend, maar de knopjes op het toestel om en om indrukken was niet zo’n probleem… je kon toch maar uit 2 programma’s kiezen!

Er ging een wereld voor me open toen ook Nederland 3 een optie werd en mijn ouders een videorecorder kochten…

“The sound of Music”, “Sissi” en verscheidene Disneyfilms zijn zó vaak afgespeeld dat ze letterlijk versleten zijn.

Toen vervolgens RTL Veronique via Luxemburg de Nederlandse televisies bereikte, leek mijn tv-geluk compleet.

Daarna ging het snel. Er kwamen veel zenders bij en door de uitgebreide keuze en de bijbehorende afstandsbediening werd de verwarring juist groter. Wat zouden we vanavond eens gaan kijken?

Mijn eerste keer…

Voor alles is een eerste keer. De eerste keer kan leuk, bijzonder, grappig, lief, spannend, eng, speciaal of onverwacht zijn...

Mijn eerste keer dat ik bij iemand anders bleef slapen was zo’n moment. Ik vond het best spannend, maar vooral ook leuk.

Ik moet een jaar of 6 geweest zijn en het logeren was bij mijn overbuurmeisje, maar toch… het was een eerste keer ergens anders slapen zónder mijn ouders.

Volgens de overleveringen was een andere eerste keer ook vrij indrukwekkend voor me, namelijk het bezoeken van de peuterspeelzaal. Toen mijn moeder me wegbracht, bleef ik boos huilen en wilde weg. Toen mijn moeder me aan het einde van de ochtend kwam halen, werd ik juist boos en begon ik te huilen omdat ik wilde blijven!

Een volgende eerste keer was het afzwemmen voor mijn B-diploma. De verschillende onderdelen werkte ik keurig af, alleen het duiken en 7 meter onder water zwemmen moest ik opnieuw doen. Ik dook niet, zoals alle anderen, maar sprong rechtstandig van het blok in het water. Ik moest dus méér meters onder water maken dan de rest en kwam in ademnood. Ik heb mijn B-diploma uiteindelijk wel gehaald, maar niet de eerste keer!

Los contactje!

Net als veel van jullie heb ik een dvd-speler. Deze begon na een aantal jaren trouwe dienst kuren te krijgen en voor mijn verjaardag kreeg ik de nieuwste en uitgebreide HD-versie! Zó nieuw, dat mijn televisie zelfs niet voor iedere kabel een ingang had…

Natuurlijk wilde ik alles direct aansluiten. Omdat ik van de vorige nog ongeveer wist hoe het zat, begon ik enthousiast met het loshalen van alle snoerenboel. De handleiding zat nog in de doos, maar ik dacht het zelf wel te kunnen. Verder ben ik niet eigenwijs, hoor.

Toen kwam ik op het punt dat ik een snoer overhield en geen flauw idee had wat ik er mee aan moest.

Uiteindelijk de handleiding er maar bij gepakt. Na het zoeken van de Nederlandse uitleg tussen alle verschillende talen – tja, mijn Pools en Spaans zijn nu eenmaal niet zo best- moest ik nog het juiste serienummer opzoeken.

Die avond heb ik samen met een vriendin (diploma HTS) en een oom (drs. Natuur- en scheikunde) het losse snoer via de aansluiting van de vorige dvd-speler laten lopen en nu kan ik weer heerlijk films kijken!